Penders Wijnen

Restaurant Merkelbach is gevestigd in het prachtige 17^e eeuwse landgoed Frankendael in Amsterdam-oost. Het is helaas het enige overgebleven landgoed uit die tijd dat midden in de stad ligt. Voor het huis ligt een mooie fontein. Het huis wordt omringd door twee historische tuinen, een stijl- en een landschapstuin. Omdat het gebouw natuurlijk onder monumentenzorg valt, mag er van buiten niets veranderd worden. Van binnen is het zo aangepast dat het als restaurant gebruikt kan worden. Het restaurant is genoemd naar de voormalige stadsbouwmeester B. Merkelbach van Amsterdam die op Frankendael heeft gewoond. De laatste bewoner was ook een Merkelbach.
Wat onderscheidt restaurant Merkelbach van de vele andere die er al zijn. Ten eerste zijn er altijd te weinig goede restaurants en dus teveel middelmatige tot slechte. Restaurant Merkelbach behoort mijns inziens tot de betere categorie. Chef-kok Jerry Gontscharoff zwaait er de scepter. Hij werkt natuurlijk met verse ingrediënten en ook weer seizoensgebonden (zoals daslook, artisjokken en asperges). Daslook is een plant uit de lookfamilie die in het wild voorkomt. Je kunt er ‘à la carte’ eten of kiezen voor een drie of vier gangen menu. Uit  de gerechten op de kaart mag je dan een keuze maken. Bijzonder is dat er voor het serveren van een amuse (voorgerechtje) wordt gevraagd of je wellicht ergens allergisch voor bent. De Waddenzee oesters zijn een aanrader en uitermate bijzonder. De producten op het bord zien er allemaal levensecht uit, ze smaken zeer vers en de onderlinge smaken komen duidelijk naar voren. Je beleeft als het ware een smaakexplosie in je mond. Eindelijk is de groente weer eens mooi krokant zoals het hoort. De pintade (parelhoen) is botermals en dat is toch wel een kunst. De desserts zien er wellicht wat simpel uit maar zo smaken ze allerminst. Over het algemeen maakt Jerry Gontscharoff gebruik van aparte combinaties die zeer goed bij elkaar passen. Eindelijk is dit weer eens een restaurant waar er na afloop van de maaltijd niet veel kritiek te uiten valt. Het enige kleine minpunt is dat je van de keuken niet veel merkt en dat je de chef-kok helaas niet te zien krijgt.
Vanaf 8.30 uur kun je er ontbijten, ’s middags kun je er lunchen en ’s avonds dineren. Op zondag- en maandagavond wordt er geen diner geserveerd.
www.huizefrankendael.nl

Food Revolutation Day is bedacht door de Engelse kok Jamie Oliver. Afgelopen vrijdag werd deze dag in 71 landen gehouden waaronder natuurlijk ook in Nederland. Jiri Brandt en Samuel Levie, worstenmakers zoals ze zichzelf noemen, gaven smaakcollege aan kinderen van een basisschool.
Ze bereidden met de kinderen tevens een maaltijd voor om deze samen met ze op te eten. Dat is een zeer goed initiatief. Kinderen kunnen niet genoeg over voedsel leren.
De bedoeling van Food Revolution Day is om het belang van goed eten en een goede voedseleducatie onder de aandacht te brengen en geld in te zamelen om voedsel educatieprogramma’s voor basisscholen op te zetten. Dat is een goed idee. Veel bedrijven knoeien al genoeg met ons voedsel. Het beste is om je voedsel zelf te bereiden.
In Nederland werd in Amsterdam ’s avonds in een oude loods tegenover café Roest vlakbij de Czaar Peterstraat Food Revolution Day met een aantal genodigden gevierd. Het was de bedoeling dat iedereen een zelf gemaakt gerecht meenam en dat je het eten met elkaar gezamenlijk ging opeten en erover ging praten. Brandt en Levi lieten een aantal van hun eigen voortreffelijke worsten en spek grillen. Daarnaast waren er medewerkers van het Nederlandse blad van Jamie Oliver die de avond kracht bij moesten zetten. Van een discussie over eten heb ik niet veel gemerkt. De locatie waar het gehouden werd was erg kil en koud. Ik begrijp best dat er niet veel geld is om een andere locatie te huren, maar dit gebouw inspireert tot helemaal niks. Zeker als het daarnaast ook nog hard regent en het dak op enkele plaatsen lek is.

Amsterdam is steeds meer een stad van gerenommeerde chocolade/bonbonzaken aan het worden. Deze stad heeft ook de grootste cacaohaven van de wereld.
Er komen ook vaker gunstige berichten over de werking van cacao. Mensen hebben het vaak over drie soorten chocola: Puur/bitter, melk en wit. Eigenlijk zijn het er maar twee: de pure vorm zit het meeste cacao in, in de melk- kan tot 40% cacao zitten en de witte chocolade bestaat niet want er zit namelijk geen enkele cacao in. Witte chocolade is eigenlijk: melkpoeder, suiker, cacaoboter, lecithine en vanille.
Cacaobonen die verwerkt zijn tot pure chocola zijn niet alleen bijzonder lekker maar ook nog eens erg gezond. De geur van chocola maakt ons vrolijker omdat het onze hersengolven vertraagt waardoor we ons rustiger en kalmer voelen. Bij het eten van chocola komt er endorfine (bepaalde, in dierlijke organismen (hersenen en hypofyse) voorkomende chemische verbinding met een op morfine gelijkende pijnstillende werking) vrij. Er zitten in chocola ook antioxidanten die je cellen, je weefsels en je DNA beschermen tegen ‘vernietigende’ en ‘giftige’ krachten van buitenaf, zoals vrije radicalen. Tevens bevat pure chocolade flavonoïden die de volgende goede eigenschappen worden toegedicht zoals:
Het cholesterolgehalte omlaag laten gaan,
Aderverkalking tegen gaan,
Ontstekingsremmend werkt,
Veroudering vertraagt,
De aderen verwijden zich,
De structuur van de bloedvaten wordt gezonder,
De structuur van de bloedvaten wordt beschermd,
De bloedsomloop functioneert beter,
Het lichaam wordt beschermd tegen schadelijke processen,
Het lichaam wordt beschermd tegen vrije radicalen,
Het lichaam wordt beschermd tegen oxiderende stoffen.

Chocolade bevat tevens stoffen die belangrijk voor ons lichaam zijn: eiwitten, goede vetten, koolhydraten, voedingsvezel, mineralen, vitamines vooral de B en E. Op internet vond ik een tekst waarin wordt gezegd dat er Amerikaanse wetenschappers zijn die beweren dat het eten van pure chocolade gezonder is dan het eten van fruit. Er zouden namelijk in chocola meer antioxidanten en polyfenolen (zijn o.a. flavonoïden) zitten dan in fruit. Dat is allemaal erg mooi. Maar dat wil niet zeggen dat je onbeperkt chocola kunt eten en dat je dan van veel van deze kwalen gevrijwaard bent. Gezond leven is daarnaast essentieel!

Een van de zaken in Amsterdam waar je perfecte pure chocola kunt kopen is Jordino. Deze zaak is twintig jaar geleden begonnen als een vader en zoon bedrijf. Vader Job Klebach en zoon Jordi  maken de producten. Moeder en schoondochter werken ook mee in het bedrijf. Als je weet hoe vader en zoon heten begrijp je ook de naam van de zaak. Beide mannen komen uit de patisseriewereld. Naast chocolade maken ze o.a. taarten, objecten van chocolade en 90 verschillende soorten bonbons. Gedurende het jaar kun je er afwisselend rond de 150 verschillende soorten ijs kopen. Vader Job is een echte Amsterdammer. Je herkent een Amsterdammer aan de wat plagerige humor. Als je niet beter zou weten zou Job ook een Italiaan kunnen zijn. Zijn voorouders kwamen ook uit Italië (Bolzano). In Jordino kun je allerlei mode objecten (zoals tassen van Louis Viton en schoenen) van chocola kopen. De emblemen worden van internet gehaald en via een gewone printer met patronen afgedrukt waar eetbare inkt inzit. In feite zou je dus elke foto of plaatje van internet eetbaar kunnen afdrukken. De inktpatronen zijn echter wel erg duur.
In Jordino kom je ogen te kort. Overal staat wel iets. Eigenlijk zou ik best wel alle chocolade willen proeven, maar ja dat gaat nu eenmaal niet. Dat is niet verstandig en zover reikt helaas mijn budget ook niet.
www.jordino.nl 

Tip: bewaar chocolade niet in de ijskast anders verliest het snel z’n smaak. Chocola neemt ook snel geuren en smaken op van andere producten. Kijk dus uit waar je het bewaart.

If you want to relax I would recommend the four star-hotel ‘Jagdhaus Wiese’. It is now managed by the fifth generation Stefan Wiese-Gerlach. In 2006 he took the management over from his father. His father is still working in the park around the building, in the hotel and in the restaurant. In 1878 Jagdhaus Wiese got his first guest. It was Ferdinand Linde. He was a senior master.
The hotel now has 62 rooms with 100 beds. In the hotel you can find almost every comfort you need. There is a swimming paradise, a sauna, whirlpool, an area where you can relax on a bed and a reading/game room. Some 45 years ago the family Gerlach-Wiese decided to have a swimming-pool in their hotel. Of course it has been modernized over the years.
In the hotel are working 50 people. Ten of them are students learning the hotel/restaurant-business. It is a three years education. Learning and practice at the same time.
The menu-card is not very wide but the food is superb. The cook is trying to work only with fresh and local products. This season you can try their asparagus and their game. Their home-made desserts are heavenly. If you are a small eater you can order half portions. From 18.30 till 19.30 they serve an evening-menu. It is changed regular. Every 2,5 months they change the menu-card; so in fact with every season.
You can see that the family Wiese-Gerlach is very green-minded and economical with their food. The left-over’s from the restaurant are used to make cattle-fodder and from the used frying-fat people are making bio-fuel. For the used frying-fat Stefan even gets money. What clever ideas!
Every day the family is making a small leaflet ‘Carpe Diem’ with local things to do in it. Father Wiese-Gerlach is offering you to participate now-and-then in a forest-walk. He knows a lot about the local vegetation, trees and animals. He is an excellent guide. But you have to be prepared. These forest-walks can be rather heavy! Stefan’s latest project are two houses which he renovated. You can rent them for a longer period with the services of the hotel (washing, having breakfast, using the swimming-pool etc.) and still be living very comfortably in a house nearby the hotel.
I would say that the family Gerlach-Wiese are very good hosts and they are really skilled in serving and pleasing people.
If you want to make a trip, vacation or simply want to relax, the Sauerland is the perfect region to go to. From my area in Holland it is only about 3,5 hour drive!
www.jagdhaus-wiese.nl
www.jagdhaus-wiese.de

My followers know that I love France. But now I discovered with my family a part of Germany that has a lot to offer. When I was young I was a trainee in a German wine-cellar and also in the Restaurant of the former Chef-cook of ‘Bundeskanzler’ Helmut Kohl. So I know a little bit of Germany and the culture of this country. I was very impressed and pleased about what I saw in the Sauerland. In this region there are no significant big villages but only small ones. The Sauerland is known for its woods and ski-area. If you are lucky you can see in the woods wild-boars or deer’s. The areas in which they live completely free are surrounded by fences. During the long walk in the woods we spotted several wild-boars. Luckily they are not dangerous if you are not too nearby.
But the Sauerland has a lot more to offer! There is a very good glass-artist, Martin Vollmert, who worked for the boss of football-club Chelsea www.glasgestaltung-vollmert.de, and a metal-artist named Klute. Klute has his own gallery and park in which he exhibits his sculptures. Unfortunately his works are very expensive.
And there are several beautiful château’s and caves which you can visit.
In the Atta-Höhle (cave) in the village of Attendorn people are making very good cheese and wine. In this cave there is a lot to see but you can’t make pictures inside it.
In the Sauerland there still is Royal-family. You can visit for example the museum from the princes of Sayn-Wittgenstein-Berleburg: www.wittgenstein-berleburg.net/familie-schloss/schloss. The family is also related to the Danish Royal House. In this château the family is giving frequently concerts where some of the family members are even present during the concert. In the museum you can see some weapons, hunting-tools, hunting-trophies and uniforms. They also have porcelain and graved glasses from the 18 century and you can visit their chapel. The restaurant in the château nearby the entry I wouldn’t recommend. The service we got was very poor.

Wat heeft Bevrijdingsdag met eten te maken zult u zich afvragen. Op de Dam in Amsterdam werd vandaag tussen 14.00 en 17.00uur het bevrijdingsbrood rondgedeeld. Er waren voor deze dag maar liefst 1500 broden gebakken die over 200 ‘bevrijdingsmaaltijden’ in heel Amsterdam werden verspreid. De broden zijn gemaakt door ‘Le Perron’, boulangerie (bakkerij) traditionelle. Het bevrijdingsbrood was een spelt/volkoren brood. Bakkerij ‘Le Perron’ is een keten van franchise bakkerijen met één centrale bakkerij. De meeste broden worden echter ter plaatse afgebakken.
Het zijn geen traditionele bakkerijen met een winkel. De broden worden alléén op markten verkocht. Olaf en Judith Heinen hadden de eer om ‘Le Perron’ te vertegenwoordigen. Zij stonden met hun mobiele bakkerij op de Dam. Hun brood is niet alléén een lust voor het oog, het is ook bijzonder lekker en zeker niet alledaags te noemen.
Voor op de Dam waren 300 broden gereserveerd. De rest van de broden werd door middel van fietskoeriers over Amsterdam verspreid.
Het brood werd aan tafels geserveerd waaraan mensen konden gaan zitten. Vrijwilligers van Resto VanHarte deelden het brood met aardbeienjam rond.
De bedoeling van organisator ‘comité 4 en 5’ mei was dat het samen eten van het brood zou verbroederen en dat mensen allerlei verhalen zouden vertellen over de 2^e wereldoorlog. Bij ons aan tafel gebeurde dat ook. Eén van onze tafelgenoten vertelde het volgende verhaal: Op 7 mei 1945 zat ik in een kinderwagen. Het was de bedoeling dat ik op deze dag met mijn familie naar de Dam zou gaan om de bevrijding te vieren. De capitulatie is echter op 5 mei 1945 te Wageningen getekend. Kennelijk was ik zo lastig dat mijn moeder op een gegeven moment zei dat we naar huis moesten gaan. Ze was ten einde raad. Later hoorden wij dat er op de dam vanaf één van de gebouwen door Duitsers nog was geschoten. Achteraf gezien ben ik nog nooit zo blij geweest dat ik op die dag zo vervelend was.
Natuurlijk waren er ook veel bekende Nederlanders om deze belangrijke dag kracht bij te zetten. Zo waren acteur en cabaretier Peter Faber, actrice en cabaretière Jetty Mathurin, cabaretière Nilgün Yerli, theatermaakster en actrice Adelheid Roosen, schrijver Robert Vuijsje, opiniemaker Maurice de Hond en politicus Boris van der Ham aanwezig.
Ik denk dat het een geslaagde actie was!
biologischebakkerij@gmail.com
www.leperron.nl 

Dit weekend waren mijn vrouw en ik uitgenodigd om bij brasserie Denk op landgoed ‘Duin en Kruidberg’ in Santpoort te gaan eten. De omgeving en het landgoed waarin de vrienden van Jacob (het 1 sterrenrestaurant) is gevestigd zijn schilderachtig mooi. Met fraai weer kun je buiten op het terras iets eten of drinken en genieten van het uitzicht.
Brasserie Denk bevindt zich in het beneden gedeelte van dit landgoed. Je moet hier niet denken aan de klassieke brasseries die we in Frankrijk kennen. Brasserie Denk is meer het vereenvoudigde restaurant van ‘Duin en Kruidberg’. De gerechten zijn er simpeler. Ook is er minder keuze. De bediening is net iets minder dan in het grote restaurant. Er is niet helemaal uitgelegd aan het personeel hoe je bepaalde gerechten en namen van wijnen behoort uit te spreken. Maar ze doen allemaal hun best en ze zijn uiterst vriendelijk.
Wij begonnen met langzaam gegaard spek met een lak van cranberry, gekonfijte zilveruitjes en haricots verts met gezouten citroen en een gerecht van pijlstaartinktvis met merguez, paprikacoulis, tabouleh (salade van gierst) en kruidencoulis. Een coulis is een dikke saus gemaakt van gepureerde ingrediënten. Ik ben niet echt een liefhebber van inktvis maar dit gerecht was zeer verrassend en smakelijk. Het spek was fantastisch. Daarna kozen wij voor de rib-eye met haricots-verts (sperziebonen) in tomatensaus en pommes sarladaises met bearnaise saus en de zacht gegaarde parelhoender, gemarineerde artisjok, gnocchi van bildstar en krokante ui met peterselieboter. Beide vleesgerechten waren precies goed gegaard. De gerechten waren eveneens een lust voor het oog en dat is ook belangrijk.
De nagerechten, appel tarte-tatin met karamelsaus, amandelflorentine en vanille-ijs en de coupe bloedsinaasappel met yoghurtsorbet en gebrande meringue (schuimpje) waren voortreffelijk. Op de gerechten viel eigenlijk helemaal niks aan te merken. De wijnlijst was verrassend. Niet vaak kom je op een Nederlandse wijnkaart de rode wijnen uit het Fitou gebied (Languedoc-Roussillon) tegen. Het zijn beslist geen lichte wijnen. Sommige kunnen wel 14% alcohol of meer hebben. Ze zijn in en buiten Frankrijk ook niet zo bekend. Ze worden vaak ondergewaardeerd. Deze was voortreffelijk; een mooie kruidige, ronde wijn.
Ondanks de crisis zat de hele brasserie vol. In ‘Duin en Kruidberg’ hadden ze ook een concert georganiseerd waar de gasten van de brasserie na hun lunch naar toe konden gaan. Dat is nog steeds een goede formule, lunch en concert.
Ik kan brasserie Denk ook nu weer van harte aanbevelen.
www.brasseriedenk.nl
www.duin-kruidberg.nl

Afgelopen weekend heb ik weer een succesvolle wijnproeverij bij Restaurant Haesje Claes gehouden (voor de eerste keer samen met mijn toekomstige vrouw).
Ondanks de crisis is het mij toch weer gelukt om nieuwe mensen en klanten voor deze proeverij met lunch geïnteresseerd te krijgen. Dan moet je ze ook wel weer iets bijzonders weten te bieden. De lunch is altijd perfect geregeld.
Ik had ervoor gezorgd dat er drie nieuwe wijnen te proeven waren: Een Crémant d’Alsace Clérotstein van het druivenras Auxerrois (mousserende wijn), een Pinot Blanc Auxerrois (stille wijn) en als klap op de vuurpijl een Crémant d’Alsace Clérotstein rosé van het druivenras Pinot Noir (mousserende wijn).  Alle drie deze wijnen zijn afkomstig van de Cave Vinicole de Cléebourg.
De Crémant d’Alsace Auxerrois heeft een zeer fijne mousse met een fruitig boeket. Deze wijn is niet te droog en zeker ook niet te zoet.
De tweede wijn de Pinot Blanc Auxerrois prestige heeft een smaak die doet denken aan witte bloemen en heeft een uitgesproken mineraal boeket. ‘Een uitgesproken mineraal boeket’ lijkt een nogal wollige term, maar dit wordt veroorzaakd door de bodem waarop de wijnstokken zijn geplant.
De laatste nieuwe wijn de Crémant d’Alsace rosé Pinot Noir heeft een boeket van rode vruchtjes. 
Zie PDF voor het menu en de wijnen.
Restaurant Haesje Claes en J.W.Penders Wijnimport

De Cave Vinicole de Cléebourg is een kleine cooperatie waarbij wijnboeren zijn aangesloten die gezamenlijk 189 hectare wijngaard bezitten.

In 2012 is er besloten een dakopbouw op mijn huis te plaatsen. Het wordt dan mogelijk om daar kleine wijnproeverijen (met ongeveer 10 à 12 personen) te organiseren. Ergens in maart moet de ruimte klaar zijn om in gebruik te nemen.   

Recently I saw some promising changes in Amsterdam. Streets and buildings are renovated and new shops are developed and opened. In my latest article I wrote about a new shop called ‘Hotel Chocolat’.
Recently a tea-shop called ‘Four Leaves’, at Spiegelgracht 23 opened its doors. It’s a must for real tea-lovers. The owner of the shop is Wilfried Herijgens. He found the name ‘Four Leaves’ most suited. The concept is based on four pilars: a teashop, a shop four tea-necessities, a tearoom and a place to exhibit art. With ‘Leaves’ he naturaly means tea-leaves. In the tearoom you can choose around 102 different kind of tea; black, green, white, Oolong, Rooibos and herbal tea.
Oolong is a kind of tea that not many people have heard of. The taste and color is just in between of black and green tea. Oolong is half fermented tea. If people have to describe the smell and the taste of this tea they would immediately come up with the word smoky. That’s not correct. There are two important varieties. The black kind is prepared as follows: they let the tea-leaves dry in the sun. After that they let them dry again somewhere inside a building in bamboo-plates. If the leaves are fermented for about 70 percent the leaves will be baked. The manufacturing process of green tea is practically the same only are the leaves baked after they have fermented for 30 percent. The leaves are now rolled into small balls. It has a taste you won’t forget easily.
Most of the tea at ‘Four Leaves’ is from Theodor. The rest is coming from England. Theodor is a company from Paris. It is founded by a tea-taster and a tea-expert. His expertise is highly demanded.
At the tearoom there is normally room for about 16 people. Here you can get a moment of silence. Tea brings you inner peace!
You can also buy at the shop chocolate from Pierre Marcolini, a refined chocolate-maker, from Brussels and fudge from Ireland.
If you are a coffee-lover you can also drink coffee in the ‘Four Leaves’ and you can order a very nice piece of chocolate-cake or apple-pie.
You can really enjoy a quiet moment at the ‘Four Leaves’.
www.fourleaves.nl 

De laatste tijd is er in Amsterdam gelukkig ook veel positief veranderd. Her en der worden straten en panden opgeknapt en er komen kleine en bijzondere winkels bij. Eén daarvan beschreef ik in mij vorige verhaal: ‘Hotel Chocolat’.
Wie van echte thee houdt kan zijn hart ophalen in de ‘Four Leaves’ op de Spiegelgracht 23. Deze theezaak is een aantal maanden geleden geopend. De eigenaar is Wilfried Herijgens. Hij koos de naam van zijn zaak uit 30 à 40 verschillende namen. Het plan is eigenlijk gestoeld op vier pilaren namelijk; een theewinkel, een winkel voor alles rondom theegebruik (zoetwaren, serviesgoed, e.d.), een theesalon en een plek om kunst te exposeren. De ‘Leaves’ verwijst natuurlijk naar de theebladeren. Je kunt in de theesalon uit plusminus 102 soorten zwarte, groene, witte, Oolong, Rooibos en kruidenthee kunt kiezen.
Oolong is voor de meeste mensen wellicht nog niet bekend. Het is een theesoort die qua kleur en smaak tussen zwarte en groene thee in ligt. Deze soort wordt ook wel ‘halfgefermenteerde’ thee genoemd. Voor veel theeliefhebbers heeft Oolong een rookachtige smaak. Dat is niet correct omdat deze theesoort niet gerookt wordt.
Ik heb geleerd dat er grofweg twee soorten Oolong zijn. Een donkere soort die als volgt wordt bereid: men laat de theebladeren in de zon drogen. Vervolgens worden ze nog eens binnen in bamboeschalen gedroogd. Als er een oxydatiegraad van circa 70% is bereikt worden de bladeren gebakken. Het productieproces van groene thee is bijna hetzelfde alleen worden de theebladeren na het behalen van een oxydatiegraad van 30% gebakken. Hierna worden de bladeren opgerold tot kleine balletjes. Deze theesoort heeft een smaak waar je echt aan moet wennen.
De meeste thee bij ‘Four Leaves’ komt van Theodor. Theodor is een theebedrijf dat is opgericht in Parijs door een theeproever en theekenner. Over de gehele wereld wordt hij gevraagd om thee te komen proeven en te keuren voor bedrijven.
In de theesalon is ongeveer plaats voor 16 mensen. De bedoeling is dat je er echt tot rust komt. Thee werkt immers ontspannend. Naast thee kun je er chocola kopen van Pierre Marcolini, meester-chocolatier uit Brussel en tien soorten fudge (soort van karamel) uit Ierland. Tenslotte kan de koffieliefhebber er ook nog koffie drinken en kun je bij de thee of de koffie een stuk chocoladetaart of appeltaart bestellen.
Je kunt in de ‘Four Leaves’ inderdaad tot rust komen!
www.fourleaves.nl

After I discovered ‘Metropolitan Deli’ in Amsterdam, famous for its chocolate, I got a tip for a new chocolate shop in Amsterdam. This shop is called ‘Hotel Chocolat’. It opened six months ago.
Twenty years ago two British entrepreneurs, Angus Thirlwell and Peter Harris started ‘Hotel Chocolat’. At that time you only could buy their chocolate at the internet. Angus and Peter started their first retail shop in 2004 in England. Nowadays they have 60 shops (one in Stockholm, one in Amsterdam, Several in the United Kingdom and two in America). There is also a luxury ‘Hotel Chocolat’ in Saint Lucia in the Caribbean and a Chocolate Tasting Club. They also have a chef working for them who is inventing all kind of recipes with chocolate. Some of these recipes are gathered in a beautiful cookbook.
Saint Lucia is a small Isle that is part of the small Isles of the Antilles. On this isle Angus and Peter have two cacao-plantations on volcanic soil. These plantations are too small to cover the production for all the shops, so they are using also cacao-beans from South-America, the Caribbean and Africa.
Angus and Peter apply three golden rules: 1. Originality, 2. Authenticity and 3. Ethics. They really try to create a better environment for the people from whom they buy the cacao-beans. A cocoa-bean has its peak between 3 to 5 years. After that it is better to plant new plants. Cacao-plants are just like coffee-plants and grapevines. You have different types of plants which you can’t plant on every soil you want.
On Sunday I finally went to the ‘Hotel Chocolat’ in Amsterdam. Joseph Fisher, senior sales advisor gave my wife and I a small tasting of some of their dark chocolate tablets/bars. I tasted 65% chocolate from Peru, 66% from Madagascar, 80% from Ecuador and 100% also from Ecuador. I was impressed by the fine and excellent quality of the chocolate. The chocolates had flavors like prune, cranberry, raspberry and pepper and they had a low acidity. The 80% Ecuadorian is made from the Ariba bean. It is considered to be one of finest cacao-beans; coming from Central America. It has a ‘down to earth’ taste. With that I mean you can almost smell the soil in it. Hotel Chocolat has a large range of products made from cacao-beans, with a cacao-flavor in it, with cacao-butter or products to accompany the chocolate (for example wine). In the chocolate-products you can really find special flavors like licorice, Mojito Cocktail (a combination of rum, mint, sugar and lime served with shaved ice and sparkling soda water), Kir Royal (Champagne and Kir), Bison Gras Vodka, Apple cider, Chocolate chip cookies.
The chocolate products from ‘Hotel Chocolat’ are really very good and they make you happy and cheerful. That’s what people need in these difficult times.
www.hotelchocolat.co.uk/Chocolate-Store-Amsterdam-Astore_amst
www.hotelchocolat.co.uk
Hotel Chocolat
7 Heiligeweg
Tel: 0031 20 6246240

In these times you don’t find very often anymore, sadly enough, an old and unique restaurant like ‘Chez Alain’. It’s a French style cuisine restaurant. Over (already) more than 40 years Alain (and his co-host Giovanni) has his restaurant and the three star hotel Helvetia in a back-street near the railway-station in Basel (Switzerland). Giovanni works already for over forty years with Alain. In his early days Alain kept his restaurant open till 2am in the morning so all the artist performing in the nearby theater could dine in his restaurant after they finished their show. Stars like Lionel Hampton, Dalida, Iwan Rebroff, the crew of the world famous Swiss circus Knie and naturally many more came here for the great food. Now the kitchen closes between 22 and 23hours.
Last Friday I was so lucky to find ‘Chez Alain’ when I was on my way through Basel. What makes this particular restaurant so unique? Well it has the same ambiance, the same kind of interior and people I saw in my youth in the many good and fine small restaurants in France. In this kind of restaurants you always had proper waiters which understood their job and played also a lot of theater to make your stay even more enjoyable. Such a restaurant has become an endangered species. The food we had or better our little group shared was simple but very good. We started with dried Swiss ‘Grison’ beef, and baked boletus with a sauce followed by small fried fillets of perches and a really good veal Cordon Bleu accompanied by vegetables and homemade ‘pommes allumettes’ (small French fries, shaped like matches). The ‘pommes allumettes’ where a real treat. We finished our lunch with a typical Italian desert ‘Tiramisu’. Our lunch was even better than we expected. I wish Alain a long life so many other people can enjoy his food and company.
www.hotelhelvetia.ch

I must confess: perhaps I am a little bit addicted to chocolate. If that’s my only sin it isn’t so bad after all. If you don’t eat a lot of it is much better than drinking a lot of alcohol or sniffing coke. Since several years you can drink chocolate-beer made from the peel of cacao-beans and nowadays you even can sniff specially made cacao-powder mixed with tobacco-leafs. This sniffing-cacao is not dangerous for your nose and body, they say.
Amsterdam is full of beautiful and delicious chocolate-shops. I like to go to ‘Metropolitandeli’ in the Warmoestraat. In august of 2009 Kees Raat decided to open this small paradise for people who love sweets. In Metropolitandeli they not only make chocolates and bonbons they also make sorbets and ice-cream, pastry, a chocolate-drink milkshakes etcetera. They also sell a variety of different kind of chocolate-bars, tea’s with chocolate in it, the famous Dutch chocolate beer and the sniffing-cacao. This chocolate beer is made exclusively for Metropolitandeli by the Dutch brewery ‘De Prael’.
Their ice-cream is sold by several restaurants in Amsterdam. Some people say that their ice-cream belongs to the top-ten of best ice-creams in the world.
The biggest producer of cacao is the continent Africa but experts say that the best cacao comes from South-America (Ecuador, Venezuela etc.). But nowadays they have some very fine cacao-beans in the Caribbean (the Dominican Republic, Trinidad, Cuba etc.). At Metropolitan they work with Cuban cacao-beans. Chocolate made from those beans tastes delicious. I could try a bit of the raw product. When the cacao is not yet ready to use for making chocolate the paste has a sour taste.
Since last year they can make their chocolate themselves (from the beans from Cuba).
This weekend I tried their Cannoli. It is a pastry dessert. Originally it is from Sicily and it looks like a small tube filled with cream. It is not a very light dessert.
If you are going in the morning to the shop you can see them making  them some of the products. Metropolitandeli products are a real treat and feast for your eyes and tasting-pallet.
http://metropolitandeli.nl

Maury est un joli village dans le département Pyrénées Orientales dans le Sud de la France. Ce village est connu pour deux choses: pour l’excellent et rare vin de dessert lequel porte le nom du village (Maury) et le restaurant du chef-cuisinier Pascal Borrell ‘La Maison du Terroir’. Ce restaurant ce trouve à un endroit magnifique. Pascal Borrell est originaire du coin; il est de Perpignan. Il mène le restaurant avec sa femme. Pascal à rencontré sa femme pendant un concours de pâtisserie en Alsace qu’elle avait gagné. Sa femme est Alsacienne. De profession elle est pâtissière. Bien sur Pascal et sa femme travaillent avec des produits de la région.
Comme presque tous les grand chefs Pascal Borrell à fait des stages dans des grands restaurants comme le Ledoyen (deux étoiles à Paris), Jean Bardet (deux étoiles à Tours) et chez le célèbre chef Alain Passard à son restaurant trois étoiles ‘l’Arpège’. En 2004 il reçoit du fameux guide ‘Gault et Millau’ le titre du meilleur chef régional.
La carte des vins est une merveille. On y trouve beaucoup des vins de la région. On y trouve aussi un large choix des vins servis au verre. Le Maury est un vin exceptionnellement apte pour vieillir; plus de cinquante ans n’est pas un exception. Il y a du Maury rouge et du Maury blanc. A notre table nous avons essayé une Maury blanc de quatorze ans d’âge. Quelle grande surprise!
Comme menu nous avons pris le ‘Menu Campagne’. Les plats qeu j’ai eu était des petites œuvres d’art avec beaucoup de couleur et avec un goût que j’ai jamais dégusté avant.  A voir ci dessous.

Wat is er nou mooier dan om buiten feest te kunnen vieren. Afgelopen zondag was er in Amsterdam ‘Worst day of the year’. Worstenmakers Jiri Brandt en Samuel Levie hadden op een terrein bij de voormalige fabrieken van Stork een klein voedselfestival georganiseerd. ‘Brandt en Levie’ (zoals hun zaak heet) maken of liever gezegd creëren top droge worsten (in zeven smaken), saucijzenworsten, Pancetta en Coppa. Pancetta en Coppa is het beste te vergelijken met edel spek. Hun producten zijn echt zeer goed en verrassend van smaak.
Naast de producten van Brandt en Levie was er taart, speciaal bier van Oedipus uit de Jordaan in Amsterdam (een thuisbrouwerij), cider, Too Good to Waste en nog veel meer te proeven en te kopen.
Too Good to Waste maakt van producten als groeten en fruit die onder andere een klein plekje kunnen hebben uitstekende gerechten. Ze proberen verspilling van voedsel tegen te gaan. Zo heb ik hun Gazpacho (een koude Spaanse soep met als hoofdbestanddeel tomaat) geproefd. Deze soep viel absoluut niet tegen www.toogoodtowaste.nl. Ik vind dit een goed initiatief.
Verder werden ter plaatsen twee varkens geroosterd en was er muziek.
Brandt en Levie:
info@brandtenlevie.nl
www.brandtenlevie.nl

Claude Giraud as a master-chef fell perhaps a little bit into oblivion but  he is still alive and is preparing some simple and wonderful dishes. But almost all the famous chefs in France know him. Claude Giraud won some prestigious prices and he was rewarded several times. From 1978 till 1991 he had a two star-Michelin restaurant in Narbonne. He was going to be the first chef in the South (Languedoc-Roussillon) to get a third Michelin-star. Because of some problems with the city-counsel of Narbonne and other reasons Claude Giraud had to close his restaurant. In the meanwhile he had a one Michelin-star restaurant also in Narbonne. After several years his son took over the restaurant. This restaurant in Narbonne still has a Michelin-star.
Now after three years he is back. His restaurant ‘l’Atelier de Claude-r-Giraud’ is in Treilles (Languedoc-Roussillon). It is a small and very cozy restaurant. It is open during four months (mainly in the summer). Treilles is such a small and almost forgotten place that it’s no use to be open for a longer period.
Because Treilles is placed near to the sea Claude’s specialties are mainly made with fish and crustaceans. All his dishes look very appetizing and sometimes colourful  He works with very fresh and only the best products. The wine-list is very short. You only have a few white, rosé and red wines on it. But they are all of excellent quality and from this region. I can recommend everyone this restaurant. Even now with no Michelin-star Claude Giraud will surprise you with his cooking.

« Zen & Strange Vibes for Melomanes » C’est un ami hollandais qui fait la promotion des bons vins du Languedoc et de la bonne cuisine pour les hollandais vivants comme lui ou venant en France!
https://www.facebook.com/#!/pages/-Zen-Strange-Vibes-for-Melomanes-/153582061381740

J’aime bien la France. Quand j’avais six mois je suis venu pour la première fois dans ce pays.
Maintenant j’ai presque quarante-quatre ans et je peux dire que j’ai voyagé beaucoup en France. Bien sur je n’ai pas tout vu mais j’ai une bonne impression.
Comme je parle assez bien Français je peux bien communiquer avec les Français. Mais pour les touristes lesquelles parlent peu où même pas un mot Français que-est-qu’il faut faire.
La semaine passée j’étais avec des gens/touristes dans le Languedoc-Roussillon visiter des grottes, une mine de gypse, le site et le musée d’Ensérune, le Réserve Africaine à Sigean et plusieurs autres attractions.
Les guides et les personnes derrière les caisses étaient bien gentilles mais ils n’ont pas pu parler bien l’Anglais où même pas une autre langue que la langue Française. Les dépliants en Anglais et en Néerlandais étaient mal copiés et les dépliants en Néerlandais étaient plein des erreurs. 

C’est très dommage! Est-ce-que les Français (surtout dans le sud de la France) sont Xénophobe? Je ne le crois pas vraiment mais pour accueillir les touristes ils ne sont pas vraiment doués! C’est très frustrant parce-que il y a plein des choses intéressant a voir en France.

Oysters are on my list of favourite food. I like them raw and cooked au gratin. I have tried them from almost every place in France. In the North of France oysters are ready for consumption in several years because you have a tide in the water. In the South there is no tide so there they are ready to eat somewhere between 12 and 18 months. Oysters are coming from salt water. They are held in smaller (kind of) lakes which are connected to the sea. What people don’t realize is that the water of those lakes (étangs in French) is even saltier than the sea. The oysters are kept on so called oyster-banks under water. In the South of France small oysters are cemented together on ropes and kept in the salt water for several months to grow. Now they can eat without any problems plankton and algae around the clock.
I visited the town of Bouzigues (in the Languedoc) where you can see the oyster-banks, the history of the oyster-culture in the ‘museum de l’étang de Thau’, eat oysters and of course you can buy them here as fresh as possible from oyster-farmers.
Oyster-farmers are called the gardeners of the sea. They pick up the oysters on a barge (in French also called a barge). If you buy them in Bouzigues they can also come from the villages around Bouzigues (Marseillan and from Mèze).
It depends on where your oyster-banks are located. It looks almost impossible for an oyster-farmer to recognize his own banks because they all look alike. But everyone knows exactly which bank belongs to him. I can recommend the oyster-shop ‘Coquillages Huitre d’Oc’, phone no.: 0033 467 785860. His oysters are superb. This oyster-farmer is selling about 50ton of oysters a year. You can buy oysters for a very reasonable price. That’s why I can afford them. Oysters are healthy food because they contain a lot of zinc, magnesium, potassium, protein, they are low on fat and on calories and they contain Omega 3 amino acids. Iwould serve a dry white Picpoul de Pinet wine with oyster. In the Languedoc it is the ultamite wine/food combination.
Unfortunately there is now a big problem with the baby-oysters in France. They are coping with a bacterium. But you can still eat oyster without having any health problems!

Over the years I have eaten in several restaurants before and after they got their stars. This year Franck Putelat in Carcassonne got his second star. Naturally he couldn’t get it without the help of his wife Céline.
I immediately got the question: ‘Does he deserve it?’ For me it is a very simple question. I always said and  I was convinced that one time Franck would get his second (and well deserved) Michelin-star. Right from the start when I followed his moves and creations I was almost always very impressed by his cooking. Over the years his creations got more refined.
It is very nice to get rewarded for your hard work but there are always people who have something to nag. That is unfortunately the prize you have to pay. www.restaurantleparcfranckputelat.fr
This are some of his new creations: 

In the summer I almost always take my vacation in the South of France. In the past I took a compartment in a train from Den Bosch in Holland or the Thalys and the TGV to get to Narbonne. This year we took (my fiancée and I) a couchette in a ‘Deutsche Bahn’ train from Düsseldorf to Narbonne. I already know that arriving on time at your destination is an illusion. So be it.
In the past when I went with my family to Narbonne I had the pleasure, and I can say that I was very privileged, to dine in the restaurant in the train. The food was always very nice and it was served by waiters who understood their job. They were real old-fashioned waiters. This is a profession that is slowly dying out if we don’t recognize that it is a real and even difficult job.
This year we decided again to eat in the restaurant in the train. You might expect that you get something else then they serve in your compartment. We looked at the menu and we saw the same dishes on this menu. Well to say it mildly you can’t call it dishes or courses. A salad or sausages is not difficult to put on a plate. Luckily I couldn’t see the kitchen. If you don’t want to get sick even before you get the food on the table it is better to be seated opposite the kitchen. What a disaster! Everything came out of a plastic bag. The salad was already killed longtime before. The sauce was very sweet and the bread was like a sponge. My fiancée took ‘Kasselerrib’ (a German kind of pork meat) with a brown sauce, mashed potatoes and Sauerkraut. The pork was dry an drowned in the sauce, the Sauerkraut was overcooked and the mashed potatoes had no flavor. I took chicken with a white sauce with mushrooms and rice. Even that dish they managed to kill. Something that looked like a waiter brought us the food. We almost cried. That we didn’t  get sick was a wonder. Is the ‘Deutsche Bahn’ not ashamed to serve this as food?
For the sake and the good health of my readers I decided not to publish any pictures!

Het is leuk om iets cadeau te krijgen. Zeker als je ergens gewerkt hebt waar je werd gewaardeerd.
Als wijnimporteur en culinair journalist juich ik het natuurlijk toe als je dan een fles wijn cadeau geeft. Maar zoek dan a.u.b. iets goeds uit. Een witte wijn die uit de Gascogne komt en zuur smaakt is geen pretje om te mogen drinken. Natuurlijk komt de wijn weer bij een grote winkelketen  vandaan. Tja het is weer ‘echt….’. Jammer vroeger kon je er nog zeer behoorlijke wijnen kopen. Nu is dat helaas wel anders geworden. Het is ook zonde van de moeite van het kopen.

This year I also saw and tasted on Vievinum a lot of gastronomic products: bread, Italian olive-oil and Austrian vinegar (from Vienna), concentrated healthy juices, very special salt, spirits and products with truffle.
People in the Netherlands are not so keen on spending too much money for any of the products I mentioned above. Even if these products are superb.
Who would think of drinking vinegars with a low acidity? It seems very nice but for a price of € 29,- for 250ml I don’t know if the Dutch would be very interested.
At Gegenbauer where they manufacture these products they also make Balsamic, Beer and Malt, Fruit, Oaked and Wine vinegar. I tasted several vinegars including an Edelsauer P.X. Noble Sauer. Because it has less than 6% acidity you can’t call it an vinegar. It is than called an ‘Edelsauer’. You only get to taste a small drop of the elixir on the back of your hand. And then you slurp it of your hand. It is an amazing experience.
At Obsthof Retter (Since 1886) they produce liquors, spirits, oils and very fine bio-juices. Especially the juices made from wild pomegranate, apple or elderberry are good for your health. I learned that there are around 460 different types of pomegranate and that the wild pomegranate is one of the best to use. These juices are made to sell as a real health-product in Pharmacies because some of them are an antioxidant agent. Never in my life have I tasted such concentrated pure juices. If I had the money for it I would like to drink them quite often.
What would you say about salt with herbs? But they are not ordinary salts with herbs and spices put in to a salt-grill. When they make this salt, they incorporated the herbs or spices in salt-flakes. That is a whole different kind of salt-product. The aroma of the herbs or spices can only reveal itself when you grind the salt-flakes in a salt grinder. For the salt they use different types of salt from several countries www.saltinis.de.
Last but not least I tasted some very fine spirits from Wetter in a small glass that I never have seen before. But this glass makes the tasting of the spirit even more enjoyable. Vievinum has become a very good market for fine products and wines.

What does Austria makes so interesting? Most of the people know this country from their skiing-trips, the film the Sound of Music, the former Empress Sissy and Sacher-torte. But that’s not all why Austria has become so well known and even famous for over the last few years. ‘If you would ask me I would immediately say especially for their wines.
This weekend (between the 2nd and 4th of June) I was invited for the biggest Austrian wine-event in Vienna: ‘Vievinum’. It took place in one of the most beautiful buildings of the city ‘The Hofburg’ with more than 500 wine-producers. The Austrian Wine Marketing Board invited also around 830 people to come and visit Vievinum.
All the Vineyards in Austria are situated on the right part of the country. At that side Austria is surrounded by the Czech Republic, Slovakia, Hungary and Slovenia. Of all these countries wineries were present to show their product. But I even saw wines and products from France, Spain, Portugal, Italy, Croatia, the Czech Republic, Romania, Russia, Serbia, Argentina, Peru, New Zealand, Brazil and America. The wines I tasted from the Czech Republic and from Serbia weren’t very bad at all.
I liked the honesty of the winemaker from the Czech Republic. He said that perhaps in twenty years his country is able to produce some good quality wines. You can taste that he is on the right track with his wines and that he is a very serious winemaker www.artevini.cz. Very disappointing were the sparkling wines from Russia. Didn’t they learn anything from the past? In Slovenia winemakers are more than capable to produce quality wines.
But of course I came here to taste Austrian wines. There are mainly four wine regions in Austria: Niederösterreich, Burgenland, Steiermark, and Wien. This year I was especially fond of the wines I tasted from Weingut Stift Klosterneuburg, Weingut Julius Klein and Weingut Sonnenmulde. They are very vivid with a lot of aroma and complexity.
During my stay I met in my hotel the best sommelier from Norway Francesco Azzarone. He is Italian and he found his wife in Norway. This year Francesco is going to compete in the European championship for sommeliers and next year in the world-championship. He has a great passion for wines from Austria.
On Saturday-evening the Austrian Wine Marketing Board organized a big wine-party in Kursalon Wien. If there’s one thing Austrians can do very well it is organizing a party and welcoming their guests. I must give the Austrian Wine Marketing Board a big compliment. Not only did I taste some great wines (f.e.15 and 16 years old wines that where exceptional), the food was also very good. And that for perhaps 500 people. The big animator and the boss of the Austrian Wine Marketing Board is Willy Klinger. Together with his staff he really knows how to make a success of the Austrian wines in general.
The only thing that can be improved for the next Vievinum is to have a better climate inside the building; it was sometimes simply too hot to taste the wines properly especially the red wines.
TO BE CONTINUED…

Door (leuke) omstandigheden ben ik sinds kort Rotterdam aan het verkennen op restaurantgebied. Ik heb al in een aantal kleine en interessante restaurants mogen eten. Afgelopen weekend heb ik in ‘De Smaak van Afrika’ gegeten. Voor het eerst heb ik er Afrikaans bier gedronken; al was het merk niet onbekend voor mij. Het bier heet Mongozo en betekent ‘proost’ in de taal van het Afrikaanse Chokwe-volk. Er zijn exotische bieren in vijf smaken: Mango uit Brazilië, banaan uit Tanzania, kokos uit Sri Lanka, quina graan uit Bolivia (wordt ook wel Moedergraan of ‘Golden grain of the Andes’ genoemd) en Palmnut uit Angola. Er is ook nog een Mongozo premium pilsener. Het is een fairtrade, biologisch en glutenvrije pils van 5% alcohol. Ik koos voor het Quina bier, het traditionele bier van de Inca’s. Het heeft een licht bittere afdronk en een goudbruine kleur. Het is zeer aan te bevelen. Je krijgt je bier te drinken uit een uitgeholde kalebas.
In ‘De smaak van Afrika’ werken ze met groenten, vis en vlees. Samen met mijn tafelgenote kozen wij voor nummer 38 op de kaart ‘De smaak van Afrika Heweswas’. Je krijgt dan Zigni (rund), Thesbi Dorho (rund), Assa Kelwa (witvis), Soqhar (lam), Gored gored (rund), Hamli (spinazië), Toemtoemo (linzen), Doeba (pompoen), Alicha (groentenmix) en salade. Bestek krijg je er niet bij want alles eet je samen met een pannenkoek die Enjera wordt genoemd. Je scheurt telkens een stukje van deze pannenkoek af en je doet er dan een beetje van een gerecht tussen. De gerechten worden op een grote pannenkoek geserveerd. De smaken trekken daar allemaal in. Dit idee doet me denken aan de middeleeuwen. De rijke mensen aten vaak hun gerechten op een plat brood. In dit brood trokken dan de smaken van de ingrediënten. Na afloop van de maaltijd werden de broden dan aan arme mensen gegeven. Zo hadden ze iets te eten waaraan veel smaak zat.
Hoewel ik nog niet helemaal thuis ben in Afrikaanse keuken was dit voor mij een zeer leerzame en lekkere ervaring. www.desmaakvanafrika.nl

Late frost damage to over 10 percent of the Austrian vineyard area

Amsterdam is bekend om zijn mooie grachten en grachtenhuizen. Niet voor niets wordt deze stad ‘het Venetië van het Noorden’ genoemd. Veel mensen kennen echter niet de lokale specialiteiten als kaas, likeur en bier die uit Amsterdam komen. Afgelopen weekend vonden er de Nederlandse brouwerijdagen plaats. Zo’n 60 brouwerijen deden eraan mee. Bij toeval kwam ik langs brouwerij ‘De Prael’ op de Oudezijds Voorburgwal (nr. 30).
Het bedrijf is in 2002 opgestart. De bier- brouwerij was toen in de Schinkel gevestigd. Sinds 2008 is het te vinden op het huidige adres. In 2011 werd er naast de brouwerij een proeflokaal geopend.
Aan de buitenkant kun je niet zien hoe bijzonder dit bedrijf is. Hoewel ik een echte wijnliefhebber ben, ben ik ook geïnteresseerd in speciale bieren. Wat maakt deze brouwerij dan de moeite van het bezoeken waard?
Allereerst worden hier biologische bieren gebrouwen. De hop (het hoofdbestanddeel) wordt in de eigen achtertuin verbouwd. Er wordt Amsterdams leidingwater gebruikt omdat de kwaliteit van dit water zo goed is. De bieren worden allemaal naar bekende Nederlandse volkszangers vernoemd. Zo is er Heintje (een type Duits tarwebier), Johnny (een klassiek blond bier), André (een lentebockbier), Willeke (een kruidige blonde tripel), Nelis (een koppig bockbier), Mary ‘Zangeres Zonder Naam’ (een bitterzoete, roodkoperen tripel) en Willy (een vol moutachtig en robuust donker, winters bier). Wikepedia: Tripel is een zeer zwaar bovengistend bier, met een hergisting op fles. De kleur varieert tussen blond en amber. Hij heeft een sterke mout en zoete smaak. Tripel heeft een alcoholpercentage van 7 tot 11%. Mout is ontkiemd en daarna gedroogd graan. Het is één van de grondstoffen die voor het maken van bier wordt gebruikt.
Het laatste wat deze bierbrouwerij zo uniek maakt is dat er rond de honderd mensen met een psychische handicap meewerken. Ze werken in het proeflokaal aan de bar, in de bediening, in de keuken en in de brouwerij bij het inpakken van de bieren. Ik ken dit soort formules van Frankrijk. Daar noemen ze het een Centre d’aide par le travail (CAT). Het houdt in dat het een bedrijf is waar verstandelijk gehandicapten of mensen met psychische problemen werken. Over het algemeen is het een zeer goede formule.
Het beste is om zelf in de winkel of in het bierlokaal uit te zoeken welk bier het beste bij u past. Ik kan u de bieren in ieder geval van harte aanbevelen.
www.deprael.nl

Tijdens het weekend rond Hemelvaart (donderdag t/m zondag) werd er bij de Westergasfabriek in Amsterdam voor de vijfde keer ‘het weekend van de rollende keukens’ gehouden. De titel zegt eigenlijk nog vrij weinig waarover dit culinaire evenement gaat. Op een terrein achter de Westergasfabriek werden er onder meer door koks, de betere amateur koks en vishandels hapjes en zelfs complete menu’s ter plekke bereid.
Natuurlijk was er een groot verschil in kwaliteit en was er ook een groot barbecue-gehalte, maar dat mag de pret niet drukken. Er werden tevens zeer originele drankjes en hapjes klaargemaakt. Zo waren er o.a. allerlei cocktails en diverse soorten koffie, smooties, Bretonse Sushi, Japanse poffertjes, halve kreeften, oesters, tosti’s met ongebruikelijk smaken, veel zoetigheden (waaronder wafels, flensjes, taarten en cakes), speenvarken en veel buitenlandse gerechten. De gerechten werden klaargemaakt in afwissellende voertuigen die konden rijden (al dan niet aangepast of verbouwd) of grote tenten.
Eten kan zeer fascinerend en inspirerend zijn maar helaas ook erg vermoeiend werken als de kwaliteit te wensen overlaat. Maar ik moet zeggen dat ik een aantal zeer goede hapjes/gerechten heb geproefd en gegeten.
Mij viel meteen de oude Citroên van Bruno Béchard op waarin hij zijn gerechten klaarmaakte. Bruno is van origine Fransman en hij komt uit Bretagne. Hij presenteerde op dit evenement zijn Bretonse Sushi. Nou moet u niet meteen denken aan de overbekende Japanse Sushi want dan gaat de vergelijking een klein beetje mank. Maar de vorm klopt precies en de creativiteit en de kwaliteit van de producten van Bruno zijn noemenswaardig. De vulling werd gerold in een Bretonse galette. Een Bretonse galette is een groot flensje gemaakt van boekweitmeel. De Bretonse galette kan zowel met zoete als met zoute producten worden gegeten. Het is een echte Franse delicatesse. Bij dit gerecht kun je dan cider drinken (Franse licht mousserende appel- of perenwijn). Bruno Béchard verkoopt naast deze galettes een scala aan zeer fraaie Franse producten: kreeftensoep, gekonfijte eendenborst, een aantal zeer mooie Franse kazen, worsten, patés, olijfolie, olijven, cider, zoute boter enz. Bruno is ook een echte gastheer. Hij laat je graag allerlei dingen proeven. Hij staat met zijn producten op een aantal markten (zie: www.souvenirs-de-france.com en bruno@souvenirs-de-france.com).
Al met al vond ik het een zeer geslaagd evenement en gelukkig werkte het weer mee.

Through the years I think I have tasted wines from almost every country. I even tried wine from a-typical wine-countries such as India, Thailand and from the Czech Republic. There are countries where one doesn’t immediately think about wine; like Slovenia. Luckily I had the opportunity to taste twice wines from this country. As in many wine-countries you can find here very famous grape-varieties such as Chardonnay, Sauvignon blanc, Merlot, Cabernet Sauvignon and Pinot Noir (Modri Pinot). But of course there are also varieties that are less known as Riesling (Renski rizling) and Pinot Gris (Sivi pinot).
You can see that Austria and Slovenia have influenced each other. But that couldn’t be accidental because both countries border each other. So you will find in each country the grape-varieties Welschriesling (Laški rizling), Zweigelt and Blaufränkisch (Modra frankinja). One of the most well known white grape-varieties in Slovenia is the Furmint, also known as Šipon. This grape is used in Hungary for the famous dessert wine Tokaj Aszù.
But there are also other grape-varieties, like Pinela, Zelen and Barbera (better known in Italia). Of course there are a lot more varieties I can name but it doesn’t make sense to name them all.
The Slovenian climate is influenced by several geographic factors: the Alps, the Mediterranean Area and the Pannonian lowlands. Millions of years ago the Pannonian lowlands were a sea. Because of these factors you will find different climates in Slovenia.
The viticulture in this country is very old. Even before the Romans came to Slovenia there was already wine. One of the oldest grapevines is found in this country and is about 400 years old.
I heard that it is a myth if someone talks about Slovenian oak. The oak that is used for the wine originally comes from Croatia. People like to tell fairytales.
But why should we drink Slovenian wines…. To be honest I don’t know yet. Like in every country you will find here very good and bad wines. Of course a wine-grower has to know how to make wine and he has to be kind to his clients, but do these qualities alone make the wine better? Finally I would recommend them because these wines aren’t common. Everybody can find in Slovenia a wine he/she likes.
Wineries I can gladly recommend are DVERI PAX (www.dveri-pax.com), Vino Kupljen (www.vino-kupljen.com)
and Družina Erzenti (www.vina-erzetic.com).
The Šipon/Furmint from DVERI PAX is a good wine to start with if you never have tasted Slovenian wines. This wine is very fruity and has a nice freshness.
Beside wine Slovenia is known for its gastronomic products like cheeses, extra virgin olive-oil, ham and salt.

Zo langzamerhand heb ik uit de meeste wijnlanden wijn geproefd. Ook uit atypische wijnlanden zoals India, Thailand en Tsjechië. En er zijn landen waar je niet meteen aan wijn denkt zoals Slovenië. Ik heb nu het geluk gehad twee keer wijnen uit dit land te mogen proeven. Zoals in zoveel wijnlanden worden er wijnen geproduceerd van de overbekende druivenrassen als Chardonnay, Sauvignon blanc, Merlot, Cabernet Sauvignon en Pinot Noir (Modri Pinot). Er komen ook iets minder bekende druivensoorten voor als Riesling (Renski rizling) en Pinot Gris (Sivi pinot). Je kunt ook duidelijk zien dat Slovenië en Oostenrijk elkaar beïnvloed hebben. Dat is wellicht ook niet zo gek want beide landen grenzen aan elkaar. Je komt dan ook in allebei de landen druivensoorten tegen als Welschriesling (Laški rizling), Zweigelt en Blaufränkisch (Modra frankinja). Eén van de bekendste witte druivenrassen in Slovenië is Furmint of ook wel Šipon genaamd. In Hongarije wordt dit druivenras gebruikt in de beroemde dessertwijn Tokaj Aszú.
Verder komen er nog druivenrassen voor als Pinela, Zelen en Barbera (beter bekend uit Italië). Er zijn ook nog andere druivenrassen te vinden maar het heeft geen zin ze allemaal op te noemen.
Het Sloveense klimaat wordt door veel geografische factoren beïnvloed: de Alpen, de Middellandse zee, en de Pannonische laagvlakte. De Pannonische laagvlakte was vroeger in het tijdperk dat Plioceen heette een zee. Het Plioceen was er van 5.332 tot 2.588 miljoen jaar geleden. Hierdoor vind je veel verschillende klimaten in Slovenië.
De wijnbouw is er al heel oud en bestond er al voordat de Romeinen er kwamen. Slovenië staat er om bekend één van de oudste wijnstruiken ter wereld te hebben. Deze zou al 400 jaar oud zijn.
Volgens zeggen is het een fabeltje als men het heeft over Sloveens eikenhout. Dit eikenhout zou eigenlijk uit Kroatië komen. Ach ja, ook in de wereld van de wijn worden er veel sprookjes verteld.
Maar waarom zou je nu precies Sloveense wijnen moeten gaan drinken…. Daar ben ik zelf ook nog niet helemaal achter. Zoals in elk wijnland worden ook hier zeer goede en heel slechte wijnen gemaakt. Natuurlijk is het belangrijk dat een wijnproducent veel verstand heeft van wijn maken en vriendelijk en toeschietelijk is naar zijn klanten, maakt dat de wijn beter? Ik zou ze uiteindelijk aanbevelen omdat het niet alledaagse wijnen zijn, die toegankelijk zijn voor een ieder. In dit kleine wijnland is er namelijk voor iedereen wel iets te vinden. Wijnhuizen die ik van harte aanbeveel zijn DVERI PAX (www.dveri-pax.com), Vino Kupljen (www.vino-kupljen.com) en Družina Erzetič (www.­vina-­erzetic.­com)
De Šipon /Furmint van DVERI PAX is wellicht een wijn om mee te beginnen als je nog nooit Sloveense wijnen hebt geproefd. Deze wijn blinkt uit door zijn fruitigheid en frisheid.
Slovenië staat verder bekend om zijn gastronomische producten als kazen, extra virgin olijfolie, ham en zout.

De Michelingids is de referentie voor goede restaurants met name in Europa. Zo hebben we voor culinair Nederland natuurlijk de Nederlandse versie.
Vorig jaar had ik het genoegen om voor de eerste keer in ‘Het Koetshuis’ in Bennekom te lunchen. Op dat moment vond ik het eten en de service al goed. Toen ik er vorige week at, weer tijdens de lunch, vond ik de kwaliteit zelfs nog beter geworden. In de Michelingids hebben ze dan ook hun ster weten te behouden. Dat verbaast mij niks.
Deze keer had ik het geluk dat sommelier Edger Groeneveld ook aanwezig. In 2011 was hij uitgeroepen door de GaultMillau tot beste sommelier van Nederland. Zijn keuzes voor wijnen bij de gerechten kun je zeker niet alledaags noemen. Mijn gezelschap kreeg o.a een Duitse Silvaner Kabinett trocken ‘Bocksbeutel’ en een geweldige Nederlandse rode Dornfelder 2009 van wijngoed Thorn uit Limburg te drinken. Wij kozen voor het weekmenu dat er op papier smakelijk uitzag. Ik moet zeggen dat deze rode wijn geweldig was en zeer goed paste bij mijn hoofdgerecht van Parelhoenborst. Op het gehele menu viel niets aan te merken. De gerechten waren kleurrijk, zeer smaakvol en met liefde bereid. Dat gebeurt zeker niet altijd.  Na vorige week kan ik ‘Het Koetshuis’ wederom van harte aanbevelen.
www.hetkoetshuis.nl

De déguster du vin avec du chocolat n’est plus une combinaison spéciale.
De déguster du vin dans un verre de chocolat cela provoque quelque chose de très bizar et peut-être aussi décadent. Aujourd’hui j’ai eu le plaisir de le faire.
J’ai reçu par la poste un vin de Cahors (cépage) Malbec du ‘Château Quattre’  2009 et un verre de chocolat Valrhona. Le verre est fait par le pâtissier Jérôme Moulinou de ‘Chez Lilu’ à Cahors. Le cacao vient de l‘équatorial en Afrique
Il faut utiliser le verre de chocolat comme un verre normal. Est-ce-que cette combinaison donne une sensation grandiose? Pour moi cela le fait. Cette combinaison me resemble a une bouchée au kirsch. C’est l’effet de l’alcohol qui sort du vin qui le fait. Dans le bouquet du vin on trouve le goût des cerises ou une compôte de prunes. Cette idee splendide vient de l’Union Interprofessionelle de vins de Cahors (www.vindecahors.fr). Le verre coûte € 10,-. Tous les mois une pétite quantité de ces verres est fait de manière artisanale. Déjà plus de 133.000 verres sont vendu. Si vous aimer à rêver il faut absolument vous laisser seduire par un vin de Cahors et ce verre cholocat Valrhona!

In restaurants in Nederland heb ik vaak wel iets aan te merken. Is het niet over het eten dan is het wel over de bediening. Het is niet mijn gewoonte over slechte ervaringen te schrijven maar in deze twee hotel-restaurants in Amsterdam is er nog heel veel voor verbetering vatbaar. Het Conservatoriumhotel ziet er zowel van buiten als van binnen goed en verzorgd uit. Ik was er met twee gasten voor de lunch. Wij zaten aan een hoge tafel op zeer hoge stoelen met ons gezicht van de zaal afgewend. Wij bestelden een Amsterdamse kroket met Amsterdamse mosterd, Pastrami met zuurkool op brood, en een broodje hamburger met frieten. De kroket viel tegen omdat er geen echte vleessmaak aan zat en de Amsterdamse mosterd was nergens te bekennen, de pastrami was smakeloos en de zuurkool was volledig doorgekookt, mijn hamburger was redelijk van smaak maar werd geserveerd op een volkomen slap broodje. De rode Italiaanse wijn die ik besteld had was te warm en licht zurig van smaak. Absoluut geen aanrader. De bediening was matig. Je moest veel te lang op je eten wachten. Ook bij mensen die in het hotel alleen maar een drankje kwamen drinken, zag je dat het veel te lang duurde voordat ze hun bestelling kregen. Al met al erg jammer want de omgeving werkt erg rustgevend.
In het tweede hotel-restaurant ‘College hotel’ heb ik vandaag met dezelfde gasten geluncht (tijdens de restaurantweek). Er werd een speciaal menu geserveerd. Je kon kiezen uit een drie of vier gangen. Het voorgerecht was een soort op lage temperatuur gegaarde kabeljauw, die vrij smakeloos was, op een bedje van sla met fijn gesneden olijven, toefjes pompoenmousse, augurkenmayonaise met een zwartwortel mousse. Het hoofdgerecht was kalfsvlees ribeye met een spruitjesstamppot, spruitjes en sla met spekjes, en kroketjes. Het geheel kwam een beetje eentonig over. De spruitjesstamppot was wel erg uit zijn verband gerukt en erg onherkenbaar. De spruitjes proefden ook vrij bitter.
Het dessert van gemarineerde ananas met een toffeesaus en pinacolada-ijs viel ook niet helemaal in de smaak. Waarin de ananas was gemarineerd was een raadsel. De toffeesaus en het ijs waren lekker. De koffie was redelijk. Maar de zoetigheden die bij de koffie werden geserveerd waren heel lekker en een lust voor het oog. Er werd een serveerwagen voorgereden met zoetigheden waaruit je zelf mocht kiezen. Dat vond ik een vondst.
De gerechten zagen er allemaal schilderachtig uit maar helaas was er aan de smaak nog wel wat te verbeteren!
De jonge stagiaires in de bediening waren over het algemeen goed. Ook in de keuken wordt gewerkt met stagiaires. Omdat er in dit etablissement voornamelijk met jonge mensen wordt gewerkt, zou je ze nog een kans moeten geven. Het hele restaurant zat overigens vanwege de restaurantweek vol.

En décembre 2003 j’ai écrit une article sur les frères Pourcel et leur restaurant ‘Le Jardin des Sens. Cette article n’était jamais publié sur mon site perso où sur l’internet. Maintenant j’ai cru que c’est le moment de le republier pour soutenir les frères Pourcel et leur équipe en ce moment de douleur. Pour recevoir une audience plus large j’ai décidé de le faire en Anglais.

For my work as a gastronomic journalist (my work is also my hobby) I have been in many good and even excellent restaurants; from one cutlery to one or two stars. Of course have I been also in terrible places. Never before had I the pleasure of dining in a three star restaurant.
In the Michelin-guide you find restaurants with one cutlery up to three stars. In 1926 somebody invented the system of giving stars to restaurants.
In the city of Montpellier is the only three star-restaurant ‘Le Jardin des Sens’ of the Languedoc-Roussillon and the South of France. Nowadays you have ‘l’Auberge du Vieux Puits’ in Fontjoncouse and ‘Le Petit Nice in Marseille.
Le Jardin des Sens is lead by the identical twin Jacques and Laurent Pourcel; both 39 years of age. They were born in Agde. Jacques is the PR man and Laurent is working in the kitchen. It is very special when you see the two brothers together in their establishment.
Together they help to create the menu of the restaurant ‘Maison Blanche’ in the 8^th jurisdiction in Paris. Nowadays they have several pubs and restaurants, Sens et Saveurs in Tokyo, Les compagnons des Comptoirs in Montpellier (across ‘Jardin des Sens’) on the beach in La Grande Motte, in Avignon, in Val d’Isère, in Bayreuth, in Shanghai, in Bangkok and in Alger Marrakech. You can learn some of the secrets of Laurent and Jacques in their kitchen-studio in Montpellier. Jacques and Laurent are often asked for culinary festivities and to cook in special places like the Orient Express.
Jacques told me: ‘We learnt cooking from our mother and our grandmother. Our father was a wine-grower.and he was a member of the wine-cooperation in Beziers.
We also did two year training at the hotel management school in Montpellier. The famous kitchen-chef Michel Bras helped us and took us under his wings.
In 1988 we started our own place ‘Le Jardin des Sens’. Two years later we got a first Michelin-star. In 1992 we got our second. And six years later the third and last star arrived.
We mainly cook food from our Mediterranean region and the Mediterranean countries. We work with products the market can provide us: fruit, vegetables, fish, squid,  truffle etc. In our dishes we like to create and bring contrasts like cold and hot, sweet and salt, sweet and bitter, or soft and hard.
We work with 25 people. We have room for eighty people in the dining-room .Our wine-list also has a Mediterranean touch. About 60% of all the wine is from the Languedoc-Roussillon. We also have a lot of wines from the Rhone-valley. Beside that we have wines from Bordeaux and Burgundy.
In order to enjoy your meal completely it is strictly forbidden to smoke in the dining-room. (Nowadays it is forbidden by the French government to smoke in all restaurants). If you want to smoke you can do that in the lounge or in the garden.  But even on the day I was eating in ‘Le Jardin des Sens’ two guests went on smoking in the dining-room. The head-waiter asked them to stop smoking because it bothered the other guests.
Finally the big moment arrives. We could all go to our table. The most difficult part is choosing what to eat. To learn more about the cooking of Jacques and Laurent we took the largest menu. So we were able to taste as much as possible. The menu ‘Sens & Découverte’ was a ten course dinner, without the appetizer, the sorbet from champagne, melissa, and a sauce with lemon and the sweets at the end.
We got for example a soufflé from zucchini with its flower served with the tails of crayfishes and candied lemon; small parts of white truffle on a thin layer of mashed potato with a small ravioli with corn and a bouillon of truffle; rolled fillet of sole backed in butter with a fricassee of beans with cep (and their sauce), sliced ham and fresh almonds. After the main course of Pigeon and the trolley with cheese we got four different kinds of desserts. The waiter told us: ‘If all this is getting to much for you, you have to throw the white flag into the ring ’. This means you have to put your napkin on your plate. Now a waiter will put a small white plate in front of you so the staff knows that you stopped eating. What must and can you drink with a meal like this? Perhaps it is a little bit decadent but I choose a white Condrieu from the Rhone-valley and an elegant red wine from the Coteaux-du-Languedoc Saint Agnes from Pic Saint Loup.
If you want to stay after your lunch or your dinner in a hotel, that’s also no problem. Next to the restaurant, in the same building,  there is the 4-star hotel, with several rooms and suites. Jacques and Laurent even have a shop where they sell luxury products like vinegar, sea-salt, champagne from ‘Le Jardin des Sens, design plates and cutlery, ‘everything with the name of the restaurant on it’ and their own cookery books. www.jardindessens.com

Several years ago Laurent and Jacques lost their third star. In that period I met them again in their restaurant. I can’t say that I was disappointed . Even now with two stars I didn’t see or sensed any difference. They worked so hard with their staff to regain their third star. Yesterday I heard that ‘Le Jardin des Sens’ even lost its second star. Why is this happening? Are the Pourcel brothers cursed or did somebody put a spell on them. Jacques and Laurent and of course their staff were very sad. But they will continue on working to regain their stars. I hope they will succeed! 

Recently I had the pleasure of dining in the restaurant Alain Chapel in Mionnay. This establishment was named after the famous French chef Alain Chapel who died too early. The hotel-restaurant was continued after his death by his wife Suzanne and Chapel’s successor Philippe Jousse.

Like the Troisgros brothers, the Haeberlin brothers, Paul Bocuse, Michel Blanc and Alain Ducasse, Alain Chapel is one of France’s greatest chef‘s. The name of Alain Chapel is not only the name of the restaurant in Mionnay but also the name of a restaurant and shop with gastronomic products in Kobe (Japan).
Alain Chapel was born in 1931 in Lyon. His father bought in the small village of Mionnay the pub ‘Mère Charles’. He couldn’t cook, but he was very good in directing people. He had the best people working for him. Together with his wife he made from the pub a real restaurant with even 12 rooms. In 1955 he was rewarded a Michelin-star.
Alain Chapel started already at the age of 15 working and learning under chef-cook Jean Vignard. Three years later he was allowed to work under Fernand Point (a three star Michelin-cook) in his famous restaurant La Pyramide in Vienne. Fernand Point is considered as one of the founders of the modern French cooking.
In 1968 Alain Chapel became head of the kitchen-staff at his father’s restaurant in Mionnay. There he was responsible for getting a second Michelin-star. At the age of 39 he created his own restaurant Alain Chapel. In 1973 he became also the youngest chef having a three star-restaurant in France. He also obtained the title of MOF (Meilleur Ouvrier de France).
This is the crown on your work. You don’t get this title just like that. As a chef you have to pass a written and a cooking test. You have to cook with products a Jury provided you in a limited amount of time. When ready the dishes are tasted by a distinguished group of master-chefs, who already got the title of MOF. Each year only a few chefs get this title. Even Paul Boucuse didn’t get the title the first time.
Alain Chapel also wrote a cookbook: ‘La cuisine c’est beaucoup plus que de recettes’. He loved to make dishes of which you could taste every ingredient and were made of fair-trade products. Sometimes it were very special combinations. He preferred to work with vegetables.
His successor, Philippe Jousse went, after taking several training-courses, in 1982 working with Alain Chapel. Chapel told him: ‘You are going to stay for three months between this table and the kitchen-sink. You forget what you have learned so far and you are going to see what we are doing. ‘I have learned a lot from him’, Jousse said. ‘It was a great eye-opener for me’. Seven years later he became head of the kitchen-staff in the restaurant of Alain Chapel in Kobe in Japan. When Chapel died a year later he went back and became first chef-cook  in Mionnay. The restaurant now has two Michelin-stars and 4 forks and spoons.
One of the specialties of Jousse is crayfish with tomato’s in the shape of red cherries on a sauce of fennel.

This week I read in ‘Le Figaro’ the sad news that one of France’s truly gastronomic institutes ‘Alain Chapel’ is closed. Although I have never met Alain Chapel himself during my work as a gastronomic journalist I know that this three star restaurant was something very special and it was known all over the world. In 2009 I had the pleasure of dining in the restaurant when Philippe Jousse and Alain Chapel’s wife, Suzanne, had taken over the place in 1990 (when Alain Chapel died). Philippe Jousse worked with him and so he was very capable of stepping in his masters foot-steps. Nevertheless Jousse couldn’t keep the third star. But even with the new successors ‘Alain Chapel’ was a real experience.
It started for us when one of the servants took our luggage and asked us from which country we came and what our profession was. Like my parents I am a journalist who is writing about food and wine. The servant said: ‘So you are spies. You want to know everything what is going on here’. And he smiled. Never before somebody called me a spy. Yes, sure I wanted to know everything. But that is my job and my personal interest (and my hobby). Only if I like the food from the restaurant, the wines at a winery, the hotel, I write about it.
The hotel-rooms in Mionnay looked a little bit out of date but the dining-room was OK and even very nice. The breakfast-room was furnished also a little bit old fashioned. But that was the style of the whole hotel. You could see that it were hard times for the hotel-restaurant ‘Alain Chapel’. They had certainly known better times. But after you have been on the access route to Mionnay and you have visited the small village of Mionnay you know why less people were going to ‘Alain Chapel’. Sadly Mionnay is one of the most dull villages I have visited in France. Luckily for us we found that day some people selling the most beautiful cherries, asparagus and goat-cheeses I have seen and tasted. We bought them to take them home. That made our day even before we went to have dinner at Alain Chapel.
That evening we met Philippe Jousse and Suzanne Chapel. I remember that the food, the wine and the service were excellent.
After Suzanne retired the restaurant was under the guidance of Philippe Jousse and the two sons of Suzanne and Alain Chapel. But sadly enough they couldn’t change the tide. I think it was also a question of money.
All in all I am very glad that I have visited the hotel-restaurant when it still existed. In 2009 I wrote an article about it in the Dutch magazine ‘En Route’. I will publish this article shortly on my website.

Afgelopen maandag heb ik bij café-restaurant Dauphine gegeten. Van de buitenkant ziet het er niet spectaculair uit, maar binnen heerst er een aangename sfeer.
De naam ‘Dauphine’ verwijst naar een model auto van Renault. In ditzelfde pand zat vroeger Renault Nederland. Daarom kan de naam van dit restaurant geen toeval zijn.
Welke tijd je er ook komt het zit er bijna altijd vol met mensen. Als je de kaart bekijkt, krijg je het idee dat je in een brasserie zit. Qua gerechten klopt dat wel een beetje; oesters, schalen met zeebanket, kreeft en krab, het Baambrugs varken (manier van serveren), wijn per glas etc. De kwaliteit van de gerechten is alleen aanzienlijk beter dan dat van de doorsnee brasserie gerechten. De bediening is in handen van studenten. Die doen dat met zeer veel inzet en enthousiasme. Er staan ook bijzondere gerechten op de kaart zoals (gefrituurde) softshell krab met koolsla en sesam, ravioli met truffel en Parmezaanse kaas en een aantal niet alledaagse vegetarische hoofdgerechten.  Ik was zeer verrast over de goede kwaliteit van het eten. Ik raad het daarom iedereen aan. En de prijzen van de wijnen en de gerechten vallen ook best mee!

Last monday I ate at the pub and restaurant Dauphine. From the outside it doesn’t look very spectacular but if you go inside everything changes. It has a warm atmosphere. This establishment got its name from a car model from Renault. That’s not so strange because formally ‘Renault Netherlands’ had its garage in this building. So the name can’t be a total coincidence. Almost at every hour the restaurant is filled with people. But it is never too noisy. If you look at the menu you see a lot of ‘French brasserie’ (pub) dishes on it; oysters, seafood, crab and lobster, pig from Baambrugge (served like a pub-dish), wine per glass etc. But the quality is much better than the average dish at a pub/brasserie. All the employees are students. They do a hell of a job.
On the menu you can even find some very special dishes like soft-shell crab with coleslaw, ravioli with truffle and parmesan and sesame and some special vegetarian main-courses. The wine-list is good and has a bottle or a glass of wine for everybody’s taste.
Overall I was very pleased and surprised. I will recommend it with pleasure. Even the prices of the wines and the dishes are very reasonable.
www.caferestaurantdauphine.nl

Last week I went two days to Bonn in Germany. Because I grew up with art I wanted to see an exhibition of African art (Dogon) in the museum of Modern art. The Dogon is a population group in Mali. The weather in Bonn was dreadful. You can’t say a city is beautiful when it rains.
My family booked two rooms in a special hotel ‘Köningshof’ at the  Adenauerallee. What is so special about this hotel. It is near the Rhine. So if the weather is nice the view must be beautiful. And almost all the German presidents and important German politicians stayed here. Rumour says that in 1933 Adolf Hilter wanted to stay in Hotel Köningshof. The former director refused Adolf Hilter. That was a very courageous deed. Afterwards the director had to flee to save himself
The hotel looks perhaps a little bit old-fashioned from the outside but it is very modern. It has a Fitness-room, a sauna and a super restaurant named Oliveto; Italian style. In less than two weeks I had the pleasure to dine in another Italian restaurant. You find Italian restaurants everywhere but not all of them are very good. Restaurant Oliveto has on the menu some classic dishes made a little bit different and well known classics dishes made in a total different style. Alexander Stadler is the kitchen-chef. He worked in Italy, France and in Germany. The head-host in the dining-room is Andreas Langner. Together they are a dynamic team.
As an appetizer we got a little vegetable cream-soup with Salsicion sausage in it. This was a very good start. As a first-course I had a Salad with two tasty gambas.
My other diner-guests had a Salad with Modena ham and Carpaccio. Afterwards we had a beautiful Risotto with breast of goose and Dörr figs, Saltimbocca (veal) with potato-chips and Tuna-fish, fried capers and Risotto. My dessert was a classical dish transformed into Ice cream made of polenta (this is a kind of purée made of corn flour and water). Polenta was a dish especially for poor people but it has become something everyone eats nowadays. The other diner-guests shared a Panna Cotta con sugo di Mirtili. As a wine we drank a Riesling ‘Kabinett trocken’ from Schloß Johannisberger. This was a nice and a full white wine.
The excellent food compensated a lot of the bad weather.
www.hotel-koenigshof-bonn.de

On the last day of the year I like to eat nice things and I like to drink some sparkling wine. You can stay home or you can go out. There are special dinner’s organized in restaurants. I already took part in several New Years Eve dinners and parties in France and in Holland.
This year I went with my parents to an Italian Restaurant: Roberto’s in the Hilton in Amsterdam. This was my third time I went there.
Italian people are more capable than the French to make from everything a real show. Italians can also cook very well and they can produce excellent wines.
I only think that the best sparkling wines are not coming from Italy but from France. But that is my opinion.
Nowadays cultivated caviar is coming from a lot of countries in Europe. So naturally it also comes from Italy. I have tasted some of the best cultivated caviar in Europe coming from Bordeaux, France. The Italian caviar from the House of Caviar ‘Perle’ had a nice salty flavor. You can buy it in the House of Caviar shop in the Hilton in Amsterdam. It was served with blinis and a good glass of Prosseco ‘Bellussi Valdobbiadene superiore’ DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). In Italy ‘DOCG’ is the highest quality a wine can obtain. Although I am not a real fan of Prosecco this wine was even quite nice.
The second course ‘L’Antipasto ‘Tartar of Veal with white truffle from Alba and virgin olive oil’ looked like tuna fish and even tastes a little bit like it. With white truffle almost everything tastes good. The third course was very special and something you don’t get everyday ‘Cot prepared in two ways’, the Venetian style (Pope Pio V declared it an official dish) and Florentine style with garlic, tomato and white wine. This was delicious. The fourth dish was something very Italian ‘Ravioli filled with a ragout from coquille and gamba served with a sauce of lobster’. This dish doesn’t need to be described because it is very clear on what is; it smelled heavenly. The main-course was ‘Tournedos Rossini’. This is a well-known dish and also a classic. The tournedos is served on a small piece of bread with sautéed duck liver, black truffle and a sauce of Madeira. With this dish the head-waiter advised me a red wine ‘Tormaresca Torcicoda 2009′, igt (non filtrato) Primitovo Salento from Puglia. It was a very good choice. The wine was not to strong and also not to light with a taste from soft red fruit.
The fifth and last course was of course the dessert. It was a pastry-creation with chocolate and real gold, Crostatina, chocolate ice and a poached pear and the famous Panettone cake served with Zabaglione. The waiters played a lot of theatre around the dessert. That made this last course even more enjoyable and festive. With the coffee and tea we got a lot of very nice sweat things.
I like good Italian food. When it is served with the Italian flair and natural theatrical show around it, Italian food is irresistible. www.robertosrestaurant.nl

Switzerland is known for its watches, cheese, meat, chocolate, tourism (skiing) but perhaps less for its gastronomy. But eating has become something very exciting in Switzerland and especially in Zürich. In one way Switzerland is similar to the Netherlands. It is a country with many cultures. So you can find a large range of different style restaurants in Zürich. There are very simple eating-facilities and even Michelin-star restaurants. But here in Zürich you don’t need to eat in a Michelin-star restaurant to have a good and spectacular meal. In one of the little city-guides I found a restaurant that was new to me. Restaurant  ‘Blaue Ente’ (blue Duck) is placed a bit outside the centre of Zürich. Original it was situated in the district ‘Altstetten’ of Zürich. It was founded in 1779 by the Wehrli-family. For 110 years they were the owners. Later on the new ‘Blaue Ente was founded in the old mill and brewery Tieffenbrunnen. It was owned several years by the Buchmann-Wehrli family. This family has the biggest and most famous bakery of Zürich. They make bread for shops and restaurant all over town. Their most famous bread is the ‘Bürli’. This bread is made from leaven. From this particular bread alone they make 7000 pieces a day. And that is even not enough to supply everyone in Zürich.
The new restaurant ‘Blaue Ente wasn’t always successful. Head-hunters were ordered to look for a new owner to take over the place. They came across Peter and Margriet Schnaibel. They asked them if they didn’t know people who were interested to take over this restaurant. Margriet sensed already that they wanted them to take over Restaurant ‘Blaue Ente. At that time Margriet and Peter had one-star in the michelinguide and 17/20 in the Gault et Millau. Their establishment was in the German town Winterthur-Taggenberg. It was a small restaurant with about 35 seats. For Peter is was time to do something else. He wanted a change in his life because the stress and the work are enormous if your restaurant has a Michelin-star. He didn’t want a change of career but he wanted to go somewhere else. Peter (53) is from Baden-Baden in Germany and Margriet (46) is from Emmeloord in the Netherlands. To take over the ‘Blaue Ente’ wasn’t perhaps the obvious choice. But sixteen months ago they decided to do so. They restored a part of the mill and made it their restaurant. But instead of having less work Peter and Margriet are working even more. In their establishment there are now a 100 seats and they have facilities to accommodate even 200 more guests for banquets and parties. Besides the restaurant they also have a bar and a place where people can drink coffee and eat something during lunch-hours. Twenty-six people are working for them. Peter is an excellent chef and Margriet is a very good hostess. She is also responsible for the wine-list. And what a wine-list! With my Ravioli with vegetables I got an Austrian Grüner Veltliner from Kremstal. And with the main-course of roosted duck I got a very special white wine from Switzerland, a wine from 2009 made from the wine-grape Completer or Malanserrebe from Donatsch. It is a forgotten wine-grape that is original from Switzerland itself. Normally you can’t get a single glass of this exclusive wine. It is a delicious and very exciting wine. Margriet proposed me with my dessert a Hungarian Tokaj Aszú 5 Puttonyos or Puttonos. Aszú in English means dried out. A Puttonyos is the basket were the grape-picker carries the grapes in during harvest. This sweet wine goes from 3 to 6 puttonyos. In earlier days wine-makers putted several contents of a baskets into the grape-must. That’s why the wine has this name. Tokaj Aszú is made for a great deal from the Furmint-grape. It is harvested when the Botrytis rot (noble rot) has affected the grapes. That’s why this particular wine is so special and expensive.
Peter renews his menu every three or four weeks. www.blaue-ente.ch
The ‘Blaue Ente’ of Peter and Margriet is in the book ‘Zürich for Gourmets 2011, Weber AG Verlag, and ISBN: 978-3-909532-78-0.

Sometimes it happens that you meet someone interesting or special by accident. In my case it was during a tea-break I took in the afternoon.
In the Schützengasse  in Zürich you have the luxurious ‘Hotel St. Gotthard’. In this hotel there is the famous Lobster and Oyster bar. Although it doesn’t sound like it, it is a restaurant. In the building next to the hotel there is Manzoni (a bar, coffee-shop and a small place where you can eat something). Manzoni is called an ‘Italian style experience’. It is a good place for drinking some of the best coffee in Zürich. That’s no wonder because Manzoni has a very good barista (coffee-maker), Manuel Escobar. Manuel Escobar is Cuban and he had his education (for restaurant and in  coffee) in Miami and in Luzern. His family lives in Miami.
I am not a big fan of cappuccino (coffee with whipped milk) but with the cappuccino from Manuel the milk stays on top of the coffee. A cappuccino made by him is more a work of art. You can even get a beautiful picture on top of your coffee. Manuel can make every picture you like.
In Manzoni there is written on the wall an Italian saying: ‘Il Caffé è il Balsamo del cuore e dello  spirito’, This means ‘Coffee is the balm for the heart and for the soul’. This is not only a saying, it is true!
www.manzonibar.ch

This week I went for pleasure and for culture to Switzerland. You think you know what quality-food and drinks means. But here in Switzerland ‘quality’ has a whole different meaning. If you go to the warehouse Jelmoli in the Seidengasse 1 (near to the Banhhofstraße) in Zürich it seems if you end up in another world. You have to go down-stairs to the Gourmet Factory. There is a wonderful world of fine food shops and several restaurants. You have a butcher’s-shop called Kauffmann, a bakery, a cheese and a fish-counter, an olive-oil shop and a Mövenpick-shop with fine wines, liquors and alcohols. There is a Japanese, a Thai, an Indian, an Italian, a vegetarian (Hiltl) and a New Wave Take Away restaurant. These restaurants are small but very good. All on the same floor. Down stairs in The Gourmet Factory businesses rent space and have their own shops.
So the Gourmet Factory and the butcher’s-shop are one, the bakery is another individual shop and Mövenpick belongs to the well known Mövenpick-concern.
To take pictures over here is strictly forbidden unless you’ve got permission from the manager Nadine Jörg. Even than with almost every picture I took someone of the staff came to me to say that it is strictly forbidden to take pictures.
But what is so special about this Gourmet Factory? For everyone there is something.You can find here fantastic tea and coffee, olive-oil and vinegar, a whole counter with beautiful looking Swiss cheeses and of course cheeses from all over Europe, the best meat and fish, pasta, caviar the best saffron, a whole counter with very nice looking vegetables and fruit, a lot of sweet products, a corner with Japanese and kosher products and a lot of other things. All the vegetables and fruit are very live-like and fresh.
I should need certainly a bigger space on the internet to name all the products they’ve got.
This time a chocolate-company showed here products. You even could taste some of the chocolate. That’s something I have to try because I am perhaps a little bit addicted to chocolate. You can spend hours watching every product or tastings some wines and olive-oils.
Although it looks like Switzerland has nothing to fear from the European crisis I was informed that even in Jelmoli sales are a little bit down.
http://www.jelmoli.ch/de-ch/abteilungen/food.aspx

Last week I had to deliver wine to a client in Bennekom in Gelderland. It is a nice village with several expensive houses. What would you expect to see or find in this village. Certainly not a one-star Michelin restaurant in the forest of Bennekom.
Restaurant ‘Het Koetshuis’ (The coach-house) looks very nice from the outside and also from the inside. It must be especially pretty in the summertime. But the building alone doesn’t tell you anything about the service or the chef’s cooking. This restaurant knew three owners. Wicher and Saskia Löhr are now the third owner. They got a Michelin-star in 1998. And since then they managed to keep their high-standard level. That is quite anachievement. This year ‘Restaurant the Koetshuis’ exists twenty-five years. In 2000 they became a member of the ‘Alliance Gastronomique’. This Alliance was founded in 1967 by nineteen restaurant-owners and chefs. Their goal is to keep an high-standard level (quality, service etc.) and a good training. The founders of the ‘Alliance’ thought that there was a great lack of (good) quality and education. I think in some of the restaurants there still is. So we need an organization like this. Nowadays the mark ‘Alliance Gastronomique’ has become a quality-seal.
Wicher and Saskia met in Restaurant ‘De Witte’ in Amersfoort. Wicher worked there as a chef and Saskia had her internship in the same restaurant. This restaurant doesn’t exist anymore. Saskia studied hotel-business at a hotel management school in Zwolle. They married in 1989 and they got a son (now twenty years old) and a daughter (sixteen years of age). Wicher worked in some very well known Dutch restaurants (De Echoput’ and ‘De Kersentuin, now known as ‘Mangerie de Kersentuin’) and with well known Dutch chefs as Robert Kranenborg, Theus de Kok and restaurateur Joop Braakhekke. He also worked in Brussels and in Paris.
I stayed for lunch in Restaurant ‘Het Koetshuis’. It was a real surprise for me to notice that the service was excellent and the dishes where very colourful and everything was very tasty. The waiter advised me with my salad from sweetbread and lobster, a white wine from Sicily. That was a good choice. With the coffee they served some lovely sweets. Although I know sweets aren’t very good for you I can say I have a sweet tooth.
For 2012 they managed to keep their 1-star Michelin. Wicher and Saskia certainly deserve it. I can recommend you with pleasure their restaurant. It is a warm and very friendly environment.
www.hetkoetshuis.nl

In these economic difficult times one might expect that people wouldn’t spent a lot of money on luxury; and especially on fine food. In the newspaper ‘Le Figaro’ I read an article that proved me wrong. Cheese is again a hot item in France. It is even becoming a trend. Even when some cheeses are a little bit expensive. Perhaps people want something they really can enjoy in these times. The French are looking nowaday for special cheeses made from raw milk (au lait cru), regional types, refined by a specialist in a cellar for several months and coming from small producers. If you see ‘made from raw milk’ on the label of a cheese, that’s already a good sign. But if you also see the term ‘farmhouse’ on the label, the cheese must be very special and made with real care and love.
But what is so special about this trend? Today if you buy cheese you don’t buy several small pieces, you buy a few whole cheeses. It is nicer to show on your dinner-table if your family is coming for dinner or if you have guests. There is even a second trend, I read in this article. You have to have a separate knife for each cheese. And you don’t drink red wine anymore with your cheese but a white one. Red wines are not suitable to accompany cheeses. They have too much tannin. Tannin in a wine gives it sometimes a bitter taste, but without it the wine can’t lager. You find tannin for example in the skin of a grape. There are excellent marriages to think of with white wines from the Alsace, Burgundy, the Loire, the Languedoc-Roussillon, sweet wines and sparkling wines. Munster-cheese goes very well with Gewürztraminer from the Alsace, sweet wines and blue cheeses are a good couple and goat-cheeses from the Loire-valley should be drunk with white wines from the same region. So with goat-cheeses I recommend a dry white wine. These are only a few examples. This is exactly what I said for years, but the French wouldn’t listen.
This summer I was invited in the St. Emillion at Château Angélus, in a beautiful winery, to taste their wines. For lunch there was only a long table with the best cheeses. These cheeses were prepared and refined by Bernard Anthony, a cheese-master from the Alsace (http://fromagerieantony.pagesperso-orange.fr).
Cheese-parties are becoming very ‘en vogue’. In France cheese is considered as a separate dish. If you go to a restaurant your meal isn’t complete without cheese.
I had delicious cheeses for lunch and dinner at several occasions. I would recommend especially these three restaurants: ‘La Cloche à Fromage’ in Strasbourg (www.fromagerie-tourrette.com), ‘Les Ducs de Lorraine’ in Epinal (www.ducsdelorraine.fr) and  ‘Auberge du Vieux Puits’ in Fontjoncouse (www.aubergeduvieuxpuits.fr). ‘La Cloche à Fromage’ is from René Tourrette. He is also a cheese-master and he has shops in Strasbourg, Haguenau, Epernay and in Montpellier. Years ago I wrote an article about him.
For a long time there was a tradition of drinking Beaujolais nouveau or primeur with cheese. Beaujolais nouveau is the first wine you can drink from a new vintage year. This type of wine is coming from France. It can be bought on the third Thursday of November and must be consumed before the end of that same year. I recently tasted some of these young wines. I can say with no regret that this tradition is fading away. The French can certainly produce better wines. Not all traditions are meant to keep.
Which cheeses you have to buy is entirely your own choice. It depends on what kind of cheese you like, blue, hard, soft, young, old etcetera. There is only one cheese I would recommend because you will not find  it very often in a cheese-shop and that is Burrata. Burrata is kind of Mozzarella made from cow-milk with specially added crème. I tasted it this summer for the first time in France. It is delicious!
If you want to buy some very special cheeses you can buy them at ‘L’Amuse’ in Amsterdam or in Santpoort-Noord (www.lamuse.nl).

Oostenrijkse wijnproeverij (PDF in English and in Dutch, click here)

During the Vinexpo, the biggest wine fair of the world, in Bordeaux I tasted for the first time Turkish wines. Yesterday I got an e-mail of ‘Wines of Turkey’ that now Jancis Mary Robison, one of the best wine-critics and wine-tasters of the world says that some of the wines coming from Turkey are very good. I met Jancis Robinson twice, in the South of France and on the Vinexpo. She is really one of the leading wine-experts. If she says something people will follow her. I am very proud that I was right about the good quality of the wines I tasted at the Vinexpo.

Amstelveen kent vele supermarkten. Meestal sober ingericht. Op de Rembrandtweg 621 in Amstelveen is sinds vandaag, na twee weken verbouwing, de geheel vernieuwde Kingsalmarkt heropend. Gisteravond was de officiële opening voor genodigden. De zaak is aantrekkelijk aangekleed.
Kingsalmarkt is in Amstelveen en omstreken en misschien wel ver daarbuiten een begrip geworden. Het is namelijk allerminst een standaard bedrijf. Het is zelfs on-Hollands te noemen. Dit soort zaken vind je eerder in het buitenland. Naast het standaard assortiment hebben ze namelijk een hele range van bijzondere producten zoals verse Sushi (van woensdag tot en met zaterdag), super verpakte vis, een goede groente afdeling en vele andere primeurs en delicatessen. Er loopt zeer goed personeel rond. Dat is in andere zaken wel eens anders! Ik raad u van harte aan het assortiment zelf eens te gaan bekijken.
De supermarkt bestaat al sinds 1963 en werd opgericht door vader Veenbrink. Zijn drie zonen kwamen in de zaak meewerken. Toen hun vader met pensioen ging namen zij de zaak over. Nu is sinds 2008 de zaak in handen van de derde generatie Veenbrink, Cartouche. Hij is de kleinzoon van de oprichter.
Mijn ouders hebben zich in 1966 in Amstelveen gevestigd en zij wonen daar nog steeds. Vanaf 1966 komen zij ook met veel plezier in Kingsalmarkt. Zij hebben de drie generaties allemaal meegemaakt. Zij komen daar graag omdat er bijna alles verkrijgbaar is. Er is een brood-, groente- en sinds kort ook een kleine kaasafdeling. www.kingsalmarkt.nl
Wat Kingsalmarkt helemaal bijzonder maakt is dat er ook een slagerij’ in gevestigd is met uitstekend(e) vlees, vleeswaren, salades en kant en klaar maaltijden in eigen keuken bereid. Slagerij Kingsalmarkt wordt geleid door Astrid Drenthe. In 2006 heeft zij de slagerijafdeling onder haar hoede genomen. En met succes, zo verkoopt zij o.a. het alom bekende ‘Livar’ Limburgs scharrelvarkensvlees. De slagerij is een lust voor het oog en een echte must voor iedereen die van goed vlees houdt. Ook hier wordt je deskundig en goed geholpen. www.slagerijkingsalmarkt.nl
Wij wensen Cartouche Veenbrink en Astrid Drenthe veel succes toe en wij zullen er in de toekomst met veel plezier blijven komen.

De Zuidermrkt op het Jacob Obrechtplein in Amsterdam-Zuid blijft je boeien. Vandaag, zaterdag 22 oktober 2011, zijn wij er weer geweest om te proeven en natuurlijk om er inkopen te doen. De ‘coöperatie’ met groente en fruit blijft een lust voor het oog. De producten zien er zo vers en kleurrijk uit en het is er altijd druk. In Frankrijk heb ik al veel uitstekende mozzerella gegeten. Hier bij de kaasstal ondekten wij, op Italiaanse wijze gemaakte, buffel mozzerella geproduceerd op een boerderij in Groningen met een sublieme smaak. Is zeer de moeite waard!
Eindelijk heb ik ook iemand van het inmiddels al fameuze jonge worstenmakers trio ontmoet. En als hij dan ook nog dezelfde voornaam heeft als ik, Jiri (Brandt) dan maakt dat het voor mij nog specialer.
Hun bedrijf heet ‘Brandt en Levie’ en bestaat uit Jiri, Geert en Samuel. Ze zijn in februari van dit jaar voorzichtig gestart. Van huis uit zijn ze koks en zij hebben o.a. in slagerijen gewerkt. Vandaag heb ik hun creatie met lavendel en hun saucijzen (verse worst) geproefd. De smaak van de lavendel is allerminst overheersend. Maar het blijft voor mij een moeilijke en aparte combinatie. Mijn favoriete harde worst is die met Piment d’Espelette en venkelzaad. Deze worst is subliem! Piment d’Espelette is een pepersoort uit het Baskische gedeelte van Frankrijk.
Saucijzen zijn steeds moeilijker te verkrijgen. Hun eerste saucijs ‘Vlaamse worst’ is met saffraan, kaneel en peterselie en de tweede soort met tijm en citroen. Ze kosten € 2,- per stuk. Ze smaken bijzonder goed. De andere harde/stevige worsten kosten
€ 6,-. Van de laatste soort zijn er veel op de Nederlandse markt te verkrijgen. Maar er zijn er maar weinig die de bijzonder goede kwaliteit van ‘Brandt en Levie’ kunnen evenaren. Wij hopen nog veel van ze te horen en veel creaties van hen te mogen proeven. We blijven ze volgen!
www.brandtenlevie.nl

In Amsterdam Zuid neemt het aantal nuttige winkels als slagers, groentehandels en kaaszaken alleen maar af en er komen kledingwinkels, of makelaars voor terug.
Drie jaar geleden vonden 3 bewoners van Zuid (omgeving Jacob Obrechtstraat), Sarriel Taus, Linda Zwinkels en Pieter Mohr dat er ruimte was voor vernieuwing in hun buurt. Vernieuwing op het gebied van aanbod. Aanbod creëert vraag! Ze kwamen met het idee om een kleine markt op te zetten waar alleen ambachtelijke (zelfgemaakte) of biologische producten zouden worden verkocht. Natuurlijk moet je eerst nagaan of daar in de buurt wel animo voor is. Uit de enquête die gehouden werd, kwam voort dat daar zeer veel behoefte aan bestond. Er werd een coöperatie opgericht die de markt zouden leiden en zelf ook op de markt groente en fruit zouden verkopen. Na 2½ jaar kregen ze uiteindelijk een vergunning. In mei van dit jaar was alles rond. Er mag nu iedere zaterdag voor een jaar lang een markt op het Jacob Obrechtplein worden gehouden. Daarna moet alles geëvalueerd worden. Volgens mij moet dat geen enkel probleem opleveren en kan de vergunning gewoon permanent worden.
Op de markt wordt onder andere brood, groente en fruit, kaas, kruiden, producten gemaakt van frambozen, olijfolie, worst, vlees (o.a. rundvlees en gevogelte), vis, gebak, quiches en pasteien, koffie en nog veel meer verkocht.
Op zaterdag 15 oktober 2011 was het de 4^e keer dat de markt gehouden werd. Je kunt er ‘s morgens vanaf 9.30 uur tot ‘s middags 17.00 uur terecht. De standhouders komen uit heel Nederland vandaan; zelfs uit Venlo en dicht bij de grens van Zeeuws-Vlaanderen. Het zijn allemaal eerlijke en super producten.
De markt is ook opgericht om het sociale gevoel onder de mensen weer een beetje terug te krijgen. Dat kun je ook goed zien de mensen praten met elkaar en lachen. Ze worden er vrolijk van. Je kunt tevens voor € 50,- per jaar lid worden van de coöperatie. Je kunt dan op de markt met 10% korting groente en fruit kopen. Als je besluit lid te worden, wordt je wel verplicht af en toe mee te helpen met het opbouwen van de stands of het inkopen van groente en fruit.
Zulk soort initiatieven kun je alleen maar toejuichen en op één of andere manier steunen.
www.zuiderMRKT.nl

During this last summer I have been in France in small(er) places you normally won’t go or visit because they aren’t near a motorway or there is not too much to see. It is a pity. Because you will not see some very charming small country-hotels. Yes they still exist and they can still exist because they are very picturesque, have simple and good food and they maintain modest prices. And sometimes the view is tremendous. But if your hotel is in a small village parking can become a problem.
The first hotel I visited was in Mende (in the Lozere, Languedoc); Hotel de France. This hotel has 27 rooms with all the comfort you need (internet, bathroom, toilet and TV). If you see this hotel from the outside it looks as if nothing has changed in a long time. In my youth you could go to every small hotel with a restaurant and eat well or sometimes excellent. These kind of hotels have always been from good to very bad. I have been in a small hotel where the food was excellent but the room was so moist that there grew mushrooms on the wall. And this is no joke! Nowadays these hotels and restaurants are like a lottery (you win some, you lose some). But here in Mende at Hotel de France everything was perfect. The food was simple and the wine was good, and I even enjoyed it. The only thing that was a real disaster was the garage. It was so small that people had to park their car one before another.
http://www.hoteldefrance-mende.com
The second hotel de ‘charme’ was in Thionville, in the Alsace-Lorraine. The owners had a name ‘Speck’ that could imply something very promising. Hotel ‘l’Horizon’ was on the top of a hill from where you could see Thionville. It is not a particular or beautiful village but the view still is spectacular especially when there is fog or in the evening with all the city-lights.
The Speck-family bought this hotel in 1960. One of the Speck brothers started l‘Auberge du ‘Crève-Coeur’ at 200 meters from hotel l’Horizon. Three generations later the grandson is now the owner and chief-cook.
The rooms look a little bit old-fashioned and modern at the same time, but you can stay very well in them. It has a big terrace, a sauna, a parking-space and several garages. The food in the restaurant is good but not spectacular. I suppose that not many people know that there are vineyards in this area. Over here they planted grape-varieties like Auxerrois, Pinot-Gris and Pinot Noir. Real specialties are the wines from Château de Vaux. You must try them. Hotel l’Horizon is a very quiet and nice place too because Mrs. Speck is a very warm hostess.
http://www.lhorizon.fr

It doesn’t happen very often that you meet somebody so interesting in a hamlet like Saint Julien des Molières, with (about) fifteen inhabitants. This hamlet is part of the village La Livinière and lies in the beautiful region of the Minervois. The name of this person is Julien Audard. He moved to this area because it is very quiet and it has a beautiful surrounding (nature). Before he started a new life over here he lived and worked in the Luberon (Provence).
This area sadly became another Côte d’Azur and a hide out for a lot of famous people and people with money.
Julien is originally from the Alsace. At age fifteen he already knew that he wanted to work with food and wine. In fact the French comedy film ‘l’Aile ou la cuisse’ with Louis de Funès inspired him. This film is about the boss of the Michelin-guide (called Duchemin) and another boss (called Tricatel) from a factory where food is made in an chemical and industrial way.
Julien started his study at the Ecole Jean Drouant in Paris (Lycée des métiers de l’hotellerie) and in London at the WSET (Wine and Spirit Trust, school courses).
In my line of work I meet a lot of people in the restaurant and wine business. Sometimes well known, sometimes not. But never have I met a young man (in his thirties) who can tell so passionate about wine and is so good up to date about the wine situation in France. His real passions are making wine and bio-wines. For his work he also tries wines that are not bio. You can find in every range (bio or not) good quality wines.
If he thinks that a wine isn’t very good he does not say that. He prefers to call it: ’that’s interesting’. But he also knows that some winegrowers make wines that are not interesting at all. They only want to sell a product. ‘It is easy to criticize a wine but I think it is better for the wine-grower to give a constructive comment. Perhaps that helps him to make his wine better’, says Julien.
One of his grandparents worked in Strasbourg in the restaurant-business and his other grandfather made wine for himself for pleasure. ‘My grandfather who worked in the restaurant-business never told me anything about his work but my other grandfather told me everything he knew about making wine’.
Julien worked in some great restaurants in Paris and in London. In his line of work he met Philippe Faure-Brac, well-known sommelier and he served Jean Pierre Coffe, culinary-critic and TV-personality. During his stay in London he met his wife Laure. At that period she also worked in London. Laure is French too. His young daughter of nine months (now) is born in the Minervois. In the Luberon Julien worked in a winery and he worked for several months in a olive-cooperation where they made olive-oil.
At the moment he is working in a winery in Trausse-Minervois. Here they are making bio-dynamic wines. Bio means that you make wines with as less chemical-products as possible and bio-dynamic you go even further because you have to watch for the eclipse of the moon and the other planets moving around it. It is very difficult to say if bio-wines have a better and richer taste. I learned from Julien that these wines are often more mineral. That means that the soil has a greater influence on the wine. It takes three years before you can get a bio-label for your wines.
Naturally we shared during our interview a nice bottle of wine ‘Château La Dominique‘ 2001 St. Emilion Grand Cru Classé from Clémant Fayat. Julien was very pleased about my wine-choice. We enjoyed the wine very much. Perhaps we will hear more about him in the future.
Julien raconte sur YouTube: Julien Audard, (click here to get/cliquer ici pour avoir YouTube video)