Franse middag

Wat als je gevraagd wordt voor een Franse middag om over je nieuwste boekje ‘Parijs of Paradijs’ te komen vertellen. Dat is een hele eer. Ik schreef dit boekje samen met mijn moeder Monica Penders, ook journaliste. Bijna alle foto’s maakte ik zelf. Een groot gedeelte van de opbrengst van het boekje gaat naar ‘Restos du Coeur’. Dit zijn eetgelegenheden waar daklozen in heel Parijs eten en kleding kunnen krijgen. Het is opgericht door de beroemde Franse, Parijse komiek, acteur en radiomaker Coluche. Hij richtte in 1985 één restaurant op en nu zijn er vele in heel Frankrijk. In 1986 werd hij op zijn motor door een vrachtwagen geschept en overleed hij aan zijn verwondingen. Zijn vrienden hebben de organisatie voortgezet. In 1988 ontstond de wet Coluche die inhoudt dat schenkingen aan ‘Restos du Coeur’ van de belastingen aftrekbaar zijn.
Vijftig jaar lang hebben mijn ouders en ik een huis gehad in de Languedoc-Roussillon. Het ‘arme’ Zuiden zoals wij dat pleegden te noemen. Wij woonden in het departement Hérault dat grenst aan het weinig welvarende département Aude.
Om te beginnen kochten we een oude schaapskooi die werd omgebouwd tot een echt woonhuis. We vonden een architect en een aannemer die ons er bij hielpen. In de loop van de tijd werden zij en hun familie echte vrienden van ons.

Ons gehucht Saint Julien des Molières hoorde bij de gemeente La Livinière, een beroemd wijndorp in het wijngebied Minervois. In 1999 werd dit dorp een Cru AOC Minervois-La Livinière. Dat houdt in dat de naam van dit dorp op het etiket getoond mag worden. Zes dorpen in de omgeving te weten: La Livinière, Siran, Cesseras, Félines-Minervois, Azille en Azillanet mogen de titel ‘Cru’ op het etiket voeren. De Minervois is bekend om zijn uitstekende wijnen, voornamelijk rode wijnen. Wijnstokken is ook eigenlijk het enige wat er op deze harde en veelal rotsachtige grond goed kan gedijen.
Als je eenmaal bevriend was met de Fransen dan werd eten thuis en uit eten gaan een  belangrijk onderdeel van het dagelijks leven en van de innige vriendschap. En niet zomaar eten. En de speciale wijnen en dranken uit het gebied kregen we te proeven, zoals o.a. Blanquette de Limoux (oudste mousserende wijn ter wereld), Muscat de St. Jean de Minervois en Muscat de Rivesaltes, Maury, Banyuls en de vele rode, witte of rosé wijnen uit de Languedoc-Roussillon. Van de Muscat tot een Banyuls zijn dessertwijnen.

Veel van onze Franse vrienden hadden ook wijngaarden en zij waren aangesloten bij een coöperatie of begonnen een eigen wijnhuis zoals het overbekende wijnhuis Borie de Maurel in Félines Minervois van Michel Escande. Zijn vader André Escande was onze aannemer. Wij hebben vaak bij hem thuis gegeten. Hij maakte zelf veel eigen alcoholische drankjes en zijn vrouw was een geweldige kokkin.
Samen met mijn familie zijn wij ook in vrij veel restaurant van eenvoud tot aan driesterren in de streek gaan eten. Het restaurantje in Gruissan
aan het zoutmeer was één van mijn favorieten.
Restaurant la Cambuse du Saunier

Het gaat vaak om wat je eet maar ook om hoe lang je aan tafel zit. Dat is minstens zo belangrijk.
Ik heb de streek samen met mijn familie en dankzij onze Franse vrienden goed leren kennen.
De streek is beroemd om zijn oesters die uit de aangrenzende binnenzeeën komen. Ze hebben vaak verbindingen met de Middellandse zee. Tevens komt er een zeer bekende Vermout vandaan die Noilly Prat heet. Het is een versterkte wijn met kruiden die in oude houten vaten in de zon wordt gerijpt. https://www.noillyprat.com
Ik ben trots dat ik deze streek zo lang heb mogen leren kennen. Voor mijn verdienste als culinair journalist werd ik benoemd tot ‘Ambassadeur van het wijngilde van de Minervois’ en ridder van het wijngebied Fitou (ook Languedoc-Roussillon)

Maar om terug te komen op de Franse middag. Waarom dan nu een boekje over Parijs? Sinds de grote wijnbeurs Vinexpo van Bordeaux naar Parijs is verhuisd vanwege de bereikbaarheid komen we er twee keer per jaar. Mijn moeder kwam er vroeger vanwege het werk van mijn grootvader om de zoveel maanden. Zij kende Parijs al veel langer.
Die middag was een groot succes. Het publiek was enthousiast en daar gaat het voor een groot gedeelte om. Parijs is een stad, als zovele internationale steden, met vele gezichten; van braaf, erg mooi, van bijzondere rijkdom tot diepe armoede.
Ik kan rustig zeggen dat ik een echte Francofiel ben geworden in de jaren dat ik nu in Frankrijk kom.